Friday, July 15, 2016

ေစ်း Takathoshweyiwin

ေစ်း
တကၠသုိလ္ေရႊရီဝင္း

‘ေစ်း’ ဆုိတဲ့ ေဝါဟာရကို ငယ္စဥ္ကေလးဘဝကစၿပီး ၾကားခဲ့သိခဲ့တာပါ။ မနက္တုိင္း ‘ေဖေဖနဲ႔ေမေမ ေစ်းသြားတယ္’ ဆုိတဲ့စကားကို ၾကားဖူးခဲ့တယ္။ တကယ္လည္း ေဖေဖက ကားေမာင္းၿပီး ေမေမက ေဖ့ေဖ့ေဘး မွာ ထုိင္ၿပီး ေစ်းဝယ္ထြက္တယ္ေပါ့။
ကိုယ္ကုိယ္တုိင္အရြယ္ေရာက္ေတာ့လည္း ကုိယ့္ရဲ႕အထက္အစ္ကိုနဲ႔ ေစ်းသြားရတာ မွတ္မိပါတယ္။ ေဖေဖက ေနာက္ပုိင္းေစ်းလုိက္ပုိ႔တာ အမွတ္မရေတာ့ပါ။ ေမာင္ႏွမနွစ္ေယာက္ ႀကံဳရင္ႀကံဳသလုိ သံေစ်း ၊ ေမာ္ တင္ေစ်း ၊ သိမ္ႀကီးေစ်း သြားၾကပါတယ္။ အမ်ားဆံုးသြားတာက သံေစ်းျဖစ္ပါတယ္။
ကုိယ္ေနတဲ့အိမ္က ျပည္လမ္းမီးရထားခံုးနဲ႔နီးတယ္။ ရန္ကုန္ေထာင္ႀကီးနဲ႔နီးတယ္။ ဒီေတာ့ အနီးဆံုး သံ ေစ်းသြားတာမွတ္မိတယ္။ အစ္ကိုလတ္က ကားေမာင္းၿပီး စာေရးသူက ေစ်းျခင္းေတာင္းကိုင္ၿပီး ေဘးကထုိင္ ေပါ့။
ေစ်းသြားရင္ ေမေမကမွာတက္တယ္။ ငါးအရွင္ေတြမဝယ္နဲ႔ ၊ ၾကက္လည္း အရွင္ေတြမဝယ္နဲ႔။ လုပ္ၿပီး သားေရာင္းတာပဲဝယ္တဲ့။ သံေစ်းေရာက္ရင္ ငါးေတြက အားလံုးလုိလုိ ရွင္ေနၿပီး ၾကက္ေတြကလည္း ျခင္း ေတာင္းေတြထဲမွာ ေအာ္ဟစ္ေနတာခ်ည္းပါပဲ။ ေမာင္ႏွမနွစ္ေယာက္ မ်က္စိပ်က္ ၊ မ်က္နွာပ်က္နဲ႔ ေမေမမွာတဲ့ ငါးေတြ ၾကက္ေတြရွာရတာ ေတာ္ေတာ္ခက္ပါတယ္။ ေစ်းသည္ေတြကလည္း ထူးဆန္းတဲ့ ေစ်းဝယ္သူေမာင္ႏွမကို ေငးၾကည့္လွ်က္ေပါ့။
ငယ္ငယ္က ေစ်းဝယ္တဲ့ ေစ်းေတြထဲမွာ သံေစ်းကို မွတ္မိေနတယ္။ အခုေတာ့ သံေစ်းကိုမေရာက္တာ ၾကာလုိ႔ မွတ္မိဖုိ႔မလြယ္ေတာ့ပါဘူး။
ေနာက္ ေဖေဖပင္စင္ယူၿပီး ေတာင္ဥကၠလာပ ေျပာင္းေနၾကတယ္။ ေတာင္ဥကၠလာပမွာေတာ့ နႏၵဝန္ ေစ်းနဲ႔ ကန္ဘဲ့ေစ်းကို မွတ္မိတယ္။ နႏၵဝန္ေစ်းက သံေစ်းနဲ႔ဆင္တူတယ္လို႔ထင္မိတယ္။ ကန္ဘဲ့ေစ်းကေတာ့ လမ္းေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွာ ေရာင္းတာျဖစ္လုိ႔ ေစ်းဝယ္ရတာ အရသာတစ္မ်ိဳး ခံစားရတယ္။ ေတာင္ဥကၠ လာပေရာက္ေတာ့ စာေရးသူ ဆယ္တန္းေအာင္ပါၿပီ။ ၁၉၆၆ ပါ။ ညီမေတြလည္း ေစ်းေတြဘာေတြ ဝယ္တက္ ေနပါၿပီ။
အခုလုိေစ်းေတြရွိသလုိ အိမ္ဆုိင္ ေစ်းဆုိင္ေတြ ဟုိးကတည္းက ရွိခဲ့တယ္။ ၁၉၅၀ ပတ္ဝန္းက်င္ နယူး လင္းလမ္း ( စကားဝါပင္လမ္း ) မွာ ေနစဥ္ကတည္းက ၿခံေထာင့္မွာ ေစ်းဆုိင္ေလးရွိတယ္။ အခုေခတ္စကားနဲ႔ ဆုိ ကုန္စံုဆုိင္ေပါ့။ ဆီ ၊ ဆန္ ၊ ဆား ၊ ငရုတ္ ၊ ၾကက္သြန္ ၊ ၾကက္ဥ အားလံုးေရာင္းတယ္။ အခုေခတ္ကုန္စံုဆုိင္ က စားေေသာက္ကုန္မေရာင္းဘဲ တျခား သံ ၊ တူ ၊ မီးေခ်ာင္း ၊ မီးလံုး ၊ မီးဖုိ အစံုေရာင္းတယ္။ အဲဒီၿခံေထာင့္က ေစ်းဆုိင္ကလည္း ေစ်းၿပီးရင္ အလြန္အသံုးဝင္ပါတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက ၾကက္ဥတစ္လံုး ဆယ္ျပား ၊ တစ္က်ပ္ ဖုိးဆယ္လံုးနဲ႔ ဝယ္ခဲ့ရတာ အဲဒီဆုိင္ေလးပဲဆုိတာ မွတ္မိတယ္။
အခု ေတာင္ဥကၠလာပေရာက္ေတာ့လည္း အဲဒီလုိဆုိင္မ်ိဳးေတြ လမ္းေတြထဲမွာရွိတယ္။ ဒီေတာ့ ေစ်းမွာ ေမ့ခဲ့တာ ၊ အိမ္မွာ ထမင္းဟင္းခ်က္ဖုိ႔ ပစၥည္းျပတ္ရင္ အဲဒီေစ်းဆုိင္ေလးေတြက အသံုးတည့္ပါတယ္။
ေတာင္ဥကၠလာပမေျပာင္းခင္ ဝယ္ျဖစ္တဲ့ေစ်းက စေကာ့ေစ်းလို႔ေခၚတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းလည္း ပါပါတယ္။ အဲဒီမွာ အကၤ် ီခ်ဳပ္ ၊ အတြင္းခံအက်ၤ ီဝယ္တဲ့အခါဝယ္ ၊ ေအာ္ဒါမွာခ်ဳပ္တဲ့အခါ ခ်ဳပ္ပါတယ္။ ေမေမအပ္ေနက်  အပ္ခ်ဳပ္ဆုိင္က ‘ေရႊၾကည္ဝင္း’  အပ္ခ်ဳပ္ဆုိ္င္ပါ။ ဘယ္ေတာ့မွာ ရက္ခ်ိန္းအတိအက်မၿပီးပါဘူး။ အဲဒီအပ္ခ်ုဳပ္ ဆုိင္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာအပ္ခဲ့တာ ျပည္ရိပ္သာကိုေရာက္ၿပီးသည္အထိ အပ္ဆဲပါပဲ။ မိဘနဲ႔ေနစဥ္ကတည္းက ရက္ခ်ိန္းမမွန္တာ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး ကေလးေတြရတဲ့အထိ ရက္ခ်ိန္းမမွန္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီလုိျဖစ္ေပမယ့္လည္း စ ေကာ့ေစ်းက အဲဒီ ေရႊၾကည္ဝင္းအပ္ခ်ဳပ္ဆုိင္ကို စြဲစြဲၿမဲၿမဲ အပ္ၿပီးခ်ဳပ္ခဲ့ပါတယ္။ ရက္ခ်ိန္းေပးလုိ႔ သူ႔ဆုိင္ရွိရာ အ ေပၚထပ္ကိုေရာက္ရင္ ကုိယ္အပ္ခဲ့တဲ့ ပိတ္စကို သူ႔ရဲ႕မွန္ဗီရုိထဲမွာ ေနရာမယြင္းဘဲ ေတြ႔ခဲ့တာခ်ည္းပါပဲ။ သူက ေနာက္ထပ္ရက္ခ်ိန္းေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီရက္မွာလည္း အကၤ် ီမရပါဘူး။ ႏွစ္ခါသံုးခါ အနည္းဆံုးသြားေရြး ရတာ မွတ္မိပါတယ္။ အိမ္ေထာင္က်ၿပီးေတာ့ ေယာကၡမျဖစ္သူက ေခၽြးမကို အကၤ် ီေရြးဖုိ႔လုိက္ပုိ႔တာ မ်က္ႏွာ ပူရပါတယ္။ သမီးမိန္းကေလးမရွိတဲ့ သားတစ္ေယာက္ပဲေမြးထားတဲ့ မိဘကေတာ့ မိန္းကေလးေတြက အကၤ် ီ အပ္ရင္ ဒီလုိပဲလုိ႔ ထင္မလားမသိပါ။
ေတာင္ဥကၠလာပေစ်းအေၾကာင္း ေျပာပါ့မယ္။ ၁၉၆၅-၆၆ မွာ ေတာင္ဥကၠလာပကို ေျပာင္းပါတယ္။  ေဖေဖလည္း အသက္ ၄၆ ႏွစ္မွာ ပင္စင္ေပးျခင္းခံရပါတယ္္။ ေတာင္ဥကၠလာပမွာေတာ့ ကန္ဘဲ့ေစ်းနဲ႔ နႏၵဝန္ ေစ်း သြားျဖစ္ပါတယ္။ ၿမိဳ႕စြန္က ေစ်းေတြျဖစ္လို႔ ဝယ္လုိ႔ေကာင္းပါတယ္။ လူလည္း အဲဒီတုန္းက ဒီေလာက္မ မ်ားေသးပါဘူး။ ေတာင္ဥကၠလာပနဲ႔နီးတဲ့ ရန္ကင္းက ဂြတ္တလစ္ေစ်း ရွိပါတယ္။ အဲဒီေစ်းေတာ့ မမွတ္မိပါဘူး။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ေတာင္ဥကၠလာပေရာက္ၿပီး စီးပြာေရးတကၠသိုလ္တက္ၿပီး အိမ္ေထာင္က်လုိ႔ပါပဲ။ အိမ္ ေထာင္က်ေတာ့ သခ်ာၤဆရားႀကီးေနတဲ့ ျပည္ရိပ္သာလမ္းကို ေသွ်ာင္ေနာက္ဆံထံုးပါရပါတယ္။
ျပည္ရိပ္သာေရာက္ေတာ့ လွည္းတန္းေစ်းနဲ႔ ရင္းႏွီးရပါတယ္။ တစ္ခါတရံ သုခလမ္းမွာရွိတဲ့ ကမာရြက္ ေစ်း ၊ သံတံတားလမ္းနားက ဂြေစ်းကုိ သြားပါတယ္။ ႀကံဳသလုိဝယ္တာျဖစ္ပါတယ္။ သံေစ်းကို ေရာက္ေတာ့ မေရာက္ေတာ့ပါ။ သိမ္ႀကီးေစ်းကိုေတာ့ အေျခာက္အျခမ္းဝယ္္ဖုိ႔ သြားျဖစ္ပါတယ္။ မီးရထားရံုး ( ရန္ကုန္ဘူတာ ႀကီး ) နားမွာ ကုန္တုိက္ (၁) ေပၚလာပါတယ္။ သိမ္ႀကီးေစ်းမွာ ကုန္တုိက္ (၂) ဖြင့္ပါတယ္။ ဒါကလည္း အသစ္ အဆန္းေစ်းပါပဲ။
ကုန္တုိက္ (၁) ဖြင့္ေတာ့ စာေရးသူ လပ္ထပ္ကာစျဖစ္လုိ႔ ေယာကၡမျဖစ္သူနဲ႔ မီးဖုိေခ်ာင္သံုးပစၥည္းေတြ ဝယ္တာမွတ္မိပါတယ္။ ကုိရီးယားက ဖြင့္တဲ့ဆုိင္္မွာ ပုိက္ဆံအိတ္ ၊ ဆပ္ျပာ ၊ အသံုးအဆာင္ေတြဝယ္တာလည္း မွတ္မိပါတယ္။ စေကာ့ေစ်းကိုေတာ့ အရင္ကေလာက္ မေရာက္ေတာ့ပါ။ ဒါေပမယ့္ စေကာ့ေစ်းက သားငါး ေရာင္းတဲ့ေနရာ ၊ စေကာ့ေစ်းေနာက္ဘက္က တံတားေပၚေရာင္းတဲ့ ေစ်းေတြကိုေတာ့ လြမ္းမိတာအမွန္ပါပဲ။
အိမ္ရွင္မေတြနဲ႔ ေစ်းကေတာ့ ခြဲလုိ႔မရတာ အမွန္ျဖစ္ပါတယ္္။ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ဟင္းခ်က္စရာ ေတြ႔ရင္ မဝယ္ဘဲမေနႏုိင္ပါဘူး။ ေယာက်္ားျဖစ္သူက ဘယ္ေလာက္ေျပာေျပာ တစ္ခုခုေတာ့ ရေအာင္ဝယ္တက္ ပါတယ္။ တစ္ခါတေလ ‘မင္းေစ်းဝယ္ခ်င္ရင္ ေနာက္တစ္ေခါက္လုိက္ပို႔ပါမယ္’ ဆုိတာေတာင္ ေနာက္တစ္ေခါက္ က ေနာက္တစ္ေခါက္ျဖစ္ၿပီး ႀကံဳတုန္းလည္း ရေအာင္ဝယ္တက္ပါတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းက အျဖစ္အပ်က္ေတြပါ။ ခုမ်ားေတာ့ ေစ်းက္ို ဒီေလာက္ သံေယာဇဥ္မထားႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။
ေစ်းအစား ကုန္တုိက္ေတြ ၊ စတိုးဆုိင္ႀကီးေတြ အစားဝင္ေနၿပီးျဖစ္လို႔လည္း ပါပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ ဆုိင္ေတြကလည္း အိမ္ရွင္မေတြအတြက္ လုိအပ္တဲ့  ပစၥည္းေတြ တစ္ဆုိင္တည္းမရပါဘူး။ ဒီဆုိင္မွာရွိတာ ဟုိိဆိုင္မွာမရိွဘူး။ အနည္းဆံုး ႏွစ္ေနရာေလာက္သြားမွ ကုိယ္လုိခ်င္တဲ့ ပစၥည္းရပါတယ္။ ပုိဆုိးတာက အဲဒီဆုိင္ ေတြဟာ တစ္ေနရာနဲ႔တစ္ေနရာ မနီးၾကပါဘူး။ ဒီေတာ့ ေစ်းကို ပစ္ပယ္လုိ႔ မရျပန္ပါဘူး။ ေစ်းက အသံုးဝင္ဆဲပါ ပဲ။
လမ္းေဘးေစ်းသည္ေတြဆီကလည္း ဝယ္ရဆဲပါပဲ။ ကုန္တုိက္ေတြ ၊ ပလာဇာေတြ ၊ ေပၚလာပါတယ္။  ေစ်းလို႔ေခၚလို႔ရသလုိ အဘက္ဘက္ကတုိးတက္ေနတဲ့ ေခတ္ႀကီးမွာ ေစ်းမဟုက္တာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ ေရာင္းသူ ေတြက ေစ်းသည္လုိ႔ ေခၚလုိ႔မရေတာ့ပါဘူး။ သူတို႔က ဝန္ထမ္းေတြျဖစ္လို႔ ဝန္ထမ္းလို႔ေခၚရမွာပါ။ မီးဖုိေခ်ာင္သံုး ပစၥည္းစံု ၊ စားေသာက္ကုန္ေတြ ၊ သားငါးကအစ ရပါတယ္။ ဝန္ထမ္းလို႔ေခၚရမယ့္ ေစ်းေရာင္းတဲ့သူေတြနဲဲ႔ လည္း သိပ္ေတာ့ သဟဇာတမျဖစ္ေသးတာ အမွန္ပဲ။ သူတို႔က ပစၥည္းဘယ္ေလာက္ေရာင္းရ ေရာင္းရ လခစား ဆုိေတာ့ တစ္ခါတေလ စိတ္မပါတာေတြ ေတြ႕ရတယ္။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း ပင္ကိုယ္စိတ္ေကာင္းရွိတဲ့ ဝန္ထမ္း ေတြျဖစ္လို႔ ေျပာလို႔ဆိုလုိ႔ေကာင္းပါတယ္။
အဲဒီ ကုန္တုိက္လုိ႔ေခၚတဲ့ ေနရာေတြက အဝတ္အထည္ အသံုးအေဆာင္ အကုန္ေရာင္းပါတယ္။ ဆုိင္ ခန္းႀကီးေတြ ဟိန္းေနသလို ေစ်းေတြကလည္း ေခါင္ခုိက္ေနပါတယ္။ အဲဒီေနရာက ဝန္ထမ္းေတြကေတာ့ သူတို႔ ေရာင္းတဲ့ပစၥည္းေတြ ေစ်းေခါင္ခုိက္ေနသလုိ သူတို႔အမူအရာကလည္း ေခါင္ကိုခုိက္ေနပါတယ္။ ဝယ္သူကို လည္း အထင္အျမင္ေသးတဲ့ အမူအရာနဲ႔ ၾကည့္တက္ပါတယ္။ ေစ်းသည္နဲ႔ဝယ္သူ ၾကည္ျဖဴဖို႔ဆုိတာေတာ့ အဲဒီ ဆုိင္က ဝန္ထမ္းေတြနဲ႔ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။
အဲဒီ ေစ်းႀကီးတဲ့ဆုိင္ကပဲ ေစ်းခ်ပါတယ္ဆုိလုိ႔ေတာ့ ဝယ္ႏုိင္မယ္မထင္လုိက္ပါနဲ႔။ ေသာင္းဂဏန္း သိန္း ဂဏန္းပါပဲ။ ဒီလုိအခိ်န္မွာဆုိ သခ်ၤာဆရာႀကီးရဲ႕ အေတြ႕အႀကဳံကို နားေထာင္ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ ‘ ဟုိမွ ေစ်းခ်တယ္ဆုိတာ တကယ္ေစ်းခ်တာ။ သူတုိ႔အေနနဲ႔ ဆုိင္ရွင္းတယ္လုိ႔ဆုိရမယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကုိယ္လုိခ်င္ ေတြ ေစ်းေပါေပါနဲ႔ ဝယ္လို႔ရတယ္။ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးလဆုိရင္လည္း စာအုပ္ေတြ အလကားနီးပါး ေရာင္းတယ္။ အထူးသျဖင့္ ကေလးဖတ္တဲ့ ႏွစ္စဥ္ တစ္ႏွစ္တစ္ခါထုတ္ေနတဲ့ စာအုပ္ေတြကို ေစ်းေပါေပါနဲ႔ ေရာင္းတယ္။ ၂၀၁၅ ႏွစ္ကုန္မွာ ၂၀၁၅ ကထုတ္တဲ့စာအုပ္ကို ေစ်းေပါေပါနဲ႔  ဝယ္ဖတ္ရတယ္ဆုိေတာ့ မဆုိးဘူးေပါ့’။
သူေျပာတာကို အားက်ၿပီး ဂ်ဴနီယာနဲ႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္ ေစ်းခ်တဲ့ကုန္ပစၥည္းေတြဝယ္ဖို႔ ဟန္ျပင္ၾက တာ အေအာင္ျမင္ခဲ့ပါဘူး။ ေမေမရွိစဥ္ုတုန္းက ၃၈ လမ္းေစ်းက လမ္းေဘးကအထည္ေလးေတြ ေလွ်ာက္ဝယ္ တာကို သတိရမိတယ္္။ သခ်ၤာဆရာႀကီးက ျပင္သစ္မွာ ပညာေတာ္သင္သြားေနတာဆုိေတာ့ ဘဘမ်က္စိ ေနာက္ေအာင္ ေခၽြးမနဲ႔ေယာက္ကၡမ ေစ်းဝယ္ထြက္တာ သတိရပါတယ္။
ဘယ္ေလာက္ပဲတုိးတက္ၿပီး လကမာၻကိုေျခခ်ၿပီး ၊ အဂၤါၿဂိဳဟ္မွာ ခုိလႈံဖုိ႔ ႀကီးစားေနတဲ့ ေခတ္ႀကီးမွာ ေစ်းဆုိတာ မေပ်ာက္ကြယ္ႏုိင္ပါဘူး။ ေစ်းဟာ အၿမဲစည္ကားေနပါတယ္။ ေရာင္းသူေရာ ဝယ္သူမွာ ခင္ခင္မင္မင္ နဲ႔ ေရာင္းၾကဝယ္ၾကဆဲပါပဲ။ အခါႀကီးရက္ႀကီး ေစ်းပိတ္ရက္ေတြမွာေတာင္ ေစ်းရုံႀကီးပိတ္ေပမယ့္ ပ်ံက်ေစ်း သည္ေတြ ရွိေနတာမုိ႔ စားသံုးသူအတြက္ အဆင္ေျပပါတယ္။
အိမ္ရွင္မေတြ မီးဖုိေခ်ာင္နဲ႔ ဆက္ႏြယ္ေနသလုိ ေစ်းဆုိတာ ကြယ္ေပ်ာက္ဖုိ႔ ခဲယဥ္းပါတယ္။ အိမ္ရွင္မ ေတြကုိ ေစ်းသြားရတာ ေပ်ာ္သလားလို႔ ေမးရင္ မေပ်ာ္ပါဘူးလို႔ ေျဖၾကမယ္ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့…… သူတို႔က မေပ်ာ္ေပမယ့္ မလုပ္မျဖစ္လုပ္ရမယ့္ ကိစၥပဲေလ။ ဒီေတာ့ ေပ်ာ္ပါတယ္လို႔ အသံတုိးတုိးနဲ႔ ေျပာရမလုိျဖစ္ေန တယ္။ မိသားစုစကားဝုိင္းလု႔ိ တင္စားတဲ့ ထမင္းဝိုင္းေလးအတြက္ ေစ်းက မရွိမျဖစ္ လုိအပ္ခ်က္ျဖစ္ေနတာကိုး။
တကၠသုိလ္ေရႊရီဝင္း  အေတြးအျမင္  -   အမွတ္ ၂၈၈   -၂၀၁၆ ဇြန္လ

Tuesday, June 21, 2016

ကေလးေတြဖတ္ဖုိ႔ တကၠသုိလ္ေရႊရီဝင္း

          
 ကေလးဆုိတာ အင္မတန္မွ စိတ္ထားသန္႔ရွင္းၿပီး ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ပံုရိပ္ေလးေတြေအာက္မွာ ေျပာင္းလဲလာၾကတာ အမွန္ျဖစ္ပါတယ္။
  ေနာက္ၿပီး သူတို႔ရဲ႕စိတ္က အလြန္စပ္စု စူစမ္းၿပီး တက္တက္ၾကြၾကြရွိၾကတယ္။ လူတုိင္းဟာ ကေလးဘဝကို ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီးမွ ဆက္လက္ရွင္သန္ေနၾကပါတယ္။
            ကုိယ္ကုိယ္တုိင္လည္း ကေလးဘဝကို ျဖတ္သန္းခဲ့ရပါတယ္။ ေမာင္ႏွမ ရွစ္ေယာက္ရွိတဲ့ အိမ္ေထာင္မွာ ႀကီးထြားရတာမုိ႔ အစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ေအာက္ ညီမေလးအျဖစ္ ကေလးဘဝေနခဲ့ရသလုိ ညီ ညီမငါးေယာက္ရဲ႕ အစ္မအျဖစ္ ကေလးဘဝ ျဖတ္သန္းခဲ့ရပါတယ္။
            ေနာက္ေတာ့ မိခင္တစ္ေယာက္အျဖစ္ ကေလးေတြကို ျပဳစုရပါတယ္။ ညီ ညီမေတြက သူငယ္ခ်င္းအ ေပါင္းအသင္းေတြရဲ႕ ကေလးေတြနဲ႔ ေရာေႏွာၿ႔ပီးေနဖူးခဲ့တယ္။ ေနာက္တစ္ဆင့္တက္ၿပီး ေျမးဆုိတဲ့ ကေလးနဲ႔ ေနရျပန္ပါတယ္။
            ဒါေၾကာင့္မုိ႔လား မသိပါဘူး ကေလးေတြကို စိတ္ဝင္တစားရွိၿပီး သူတို႔ေလးေတြကို စိတ္ဝင္တစားရွိၿပီး သူတုိ႔ေလးေတြကို ခ်စ္လည္းခ်စ္ ကူလည္းကူညီခ်င္တဲ့စိတ္ ရွိပါတယ္။ သူတုိ႔ေလးေတြကိုၾကည့္ၿပီး ကေလးဆုိတာ ေလာကႀကီးထဲမွာ အၿမဲတမ္း မရွိမျဖစ္ ရွိေနၾကတာကို လက္ခံမိတယ္။
            ေမာင္ႏွမမ်ားတဲ့ မိသားစုမွာ ႀကီးျပင္းရလုိ႔ မိဘအဖုိအဖြားရဲ႕ ကေလးေတြအေပၚထားတဲ့ ေမတၱာတရား နဲ႔ ေစတနာကို နားလည္ခဲ့ပါတယ္။ ကေလးသဘာဝငယ္စဥ္က ကစားမက္တယ္ ၊ အပ်င္းထူတယ္       ၊ ဆုိးတယ္။ အဲဒီ အရည္အခ်င္းေတြကေတာ့ အျပည့္ပါပဲ။ ဒါနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္ထဲ တာဝန္ေတြ ၊ ဝတၱရားရွိလာတယ္။ အဲဒီအရည္ အခ်င္းႏွစ္ခုကို  တစ္ဖက္ေစာင္းနင္းမျဖစ္ေအာင္ လူႀကီးမဘက ထိန္းရပါတယ္။
            ထိန္းသိမ္းပံု ၊ ထိန္းသိမ္းနည္းမ်ိဳးစံုရွိပါတယ္။ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး စာေပမွာ ေပ်ာ္ေမြ႕တဲ့ မိသားစုအသုိင္း အဝန္းကို ေရာက္ေတာ့ စာေတြ႕ေရာ လက္ေတြ႔ပါ ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးနဲ႔ ရင္းႏွီးရပါတယ္။ စာေတြ႔မ်ား ရွိလုိ႔လားလို႔ေမး ရင္ ရွိပါတယ္။ အဲဒီလုိ ကေလးေတြအေၾကာင္း ေရးၾကတဲ့ ပညာရွင္ေတြကေတာ့ ဆင္ႀကီးေတြလို႔ ေျပာရပါမယ္။  ကေလးပညာေဗဒမွာ ဘြဲ႔ထူးေတြ ၊ ရာထူးေတြ ရရွိထားတဲ့ ပညာရွိေတြျဖစ္တယ္။ သူတုိ႔ စာကိုဖတ္ရရင္ မိဘ ေတြက သိပ္သေဘာမေတြ႔ၾကပါဘူး။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ သူတို႔က ကေလးကိုအလုိလုိက္ဖုိ႔ ကေလးရဲ႕သ ေဘာအတုိင္း လုိက္ေလ်ာဖုိ႔ေျပာတာမ်ားပါတယ္။ က်န္းမာေရးနဲ႔ ပညာေရးအတြက္ကေတာ့ သူတုိ႔ေရးတာကို လက္ခံေပမယ့္ ကေလးကိုအတုိင္းအတာမရွိ အလုိလိုက္ဖို႔ေတာ့ သေဘာမတူမိပါ။
           
            ေနာက္ကေလးေတြအတြက္ ဖတ္စရာ ၊ တြက္စရာ ၊ ေပ်ာ္စရာ ၊ စိတ္ဝင္စားစရာ ဘာသာရပ္အစံုကိုေရး တဲ့ ပညာရွင္းေတြကို ေလ့လာၾကည့္ေတာ့လည္း တကယ့္ပါရဂူေတြ ၊ ဘြဲ႕ထူးေတြ အစံုပါတဲ့ လူေတြျဖစ္ေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒါကုိေတာ့ သေဘာလည္းတူ ေထာက္လည္းေထာက္ခံပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆုိေတာ့ သူတို႔ ရဲ႕ အေတြးအေခၚဟာ ေထာင့္ေစ့တာမုိ႔ ကေလးေတြအတြက္ စာေရးရာမွာ လြယ္ ကူေခ်ာ္ေမာတာ ၊ ဇာတ္လမ္း ေတြကလည္း ကေလးေတြလက္ခံႏုိင္တဲ့ ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးေတြျဖစ္ေနလုိ႔ပါပဲ။
            ကေလေတြဖတ္ဖုိ႔ ေရးရတာလြယ္ပါတယ္လုိ႔ ေတြးရင္ေတာ့ မွားပါတယ္။ ကေလးေတြဖတ္ဖုိ႔ ပံုျပင္ေတြ ၊ ဗဟုသုတစာေပေတြေရးတဲ့ ပညာရွင္ေတြဟာ တကယ့္ပညာရွင္ေတြဆုိတာကို ညင္းလုိ႔မရပါဘူး။ ျမန္မာစာေပ မွာဆုိ ေဒါက္တာေမာင္ျဖဴး ၊ ေဒါက္တာထင္ေအာင္တုိ႔လုိ ပုဂၢိဳလ္ေတြက ျမန္မာပံုျပင္ေတြကို အဂၤလိပ္လုိေရး သားခဲ့ၾကပါတယ္။ ေနာက္ လူထုဦးလွလို ပညာရွင္ႀကီးက တုိင္းရင္းသားပံုျပင္ေတြ စုေဆာင္းေပးခဲ့တာရွိပါတယ္။ ဆရာႀကီးမင္းသုဝဏ္ ၊ ဆရာမင္းယုေဝနဲ႔ ဆရာမေငြတာရီတုိ႔လည္း ကေလးကဗ်ာေတြ ၊ ကေလးပံုျပင္ေတြ ေရး ခဲ့ပါတယ္။
            ကုိယ္ငယ္ငယ္ကေတာ့ ႏုိင္ငံျခားကာတြန္းေတြထဲက ဇာတ္လမ္းေတြ ဇာတ္ေကာင္ေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးပါ တယ္။ ကုိယ့္ကုိ မိဘေတြ ၊ အဖုိးအဖြားေတြ ေျပာခဲ့တာေတြ အကုန္မမွတ္မိေပမယ့္ ကုိယ့္ထက္ငယ္တဲ့ ေမာင္ ေတြ ၊ ညီမေတြကို ေျပာတာကို အတူနားေထာင္ရင္း ‘ ငါငယ္ငယ္တုန္းကလည္း ဒီလုိပံုေတြေျပာခဲ့မွာပဲ’ ဆုိၿပီး  သိခဲ့ရလုိ႔ ပုိၿပီးမွတ္မိလာပါတယ္။ ေရႊယုန္နဲ႔ေရႊက်ားတုိ႔ ၊ ကမာၻလိပ္ႀကီးတုိ႔ ၊ ေမာင္ကဆုန္နဲ႔ ေမာင္နယုန္ပါတဲ့  ၾကတၱိကာပံုျပင္ေတြ ၊ မေထြးေလးပံုျပင္ေတြ ၊ ရွင္ေမြးလြန္း မင္းနႏၵာဇာတ္လမ္း အစံုပါပဲ။ လမင္းႀကီးနဲ႔ပတ္သက္ ၿပီး ပံုျပင္ေတြရွိသလုိ ကဗ်ာေတြလည္း ရင္းႏွီးခဲ့ပါတယ္။ လူႀကီးေတြမအားရင္ ကုိယ္ကုိတုိင္ၾကားဖူးထားတဲ့  ဇာတ္လမ္းေတြ ၊ ပံုျပင္ေတြကို ညီ ညီမေတြကို ထပ္ဆင့္ေျပာခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္ ပီတာပင္တုိ႔ ဟင္ဆယ္နဲ႔ ဂရီ တယ္ေမာင္ႏွမ ၊ စႏိုးဝုိက္နဲ႔ လူပုေလးခုႏွစ္ေယာက္ ၊ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲံမင္းသမီးေလးတုိ႔ ၊ ငလက္မပံုျပင္ေတြ အစံု ပါပဲ။
            အဲဒီလုိပံုျပင္ေတြ ၊ လုပ္ဇာတ္ေတြေျပာၾကတာဟာ ကေလးနဲ႔လူႀကီးတုိ႔ ရင္ႏွီးမႈရခဲ့ပါတယ္။ ပံုျပင္ေျပာ ရင္း တူတူပုန္းတန္း ကစားၾကတာ၊ ကုလားမစည္း ကစားၾကတာ ၊ ဟင္းခ်က္တန္း ထမင္းခ်က္တန္း ကစားၾက တာလည္း မပ်င္းႏိုင္ၾကပါဘူး။ ကေလးေတြဖတ္ဖို႔ ကာတြန္းေတြကလည္း ညီညီမေတြ ငယ္စဥ္ကဖတ္တဲ့ ဘား ၊ မားစတာဂ်ာနယ္ကို သတိရမိတယ္။ ညဏ္ၾကယ္ေလးနဲ႔ ဦးလူေပါနဲ႔ ဦးလူေခ်ာ ၊ မိေမာ္ေမေမကစၿပီး ဦးဦးပံု ေျပာမယ္ ၊ စံေရႊျမင့္ ဇာတ္လမ္း စသျဖင့္ ကူးေျပာင္လာၿပီး ေရႊေသြးတုိ႔ ၊ ေတဇတုိ႔ေခတ္ ၊ လွပဂ်ာနယ္စသျဖင့္ ဖတ္စရာေတြကို ကူးေျပာင္းခဲ့ၾကတယ္။
            ကုိယ့္သားသမီးေတြကို ပံုေျပာေကာင္းလို႔ စာေပဗိမၼာန္မွာ ေမေမနဲ႔ ဘဘတုိ႔နဲ႔အတူလည္း လုပ္ဖက္ ၊ မိတ္ေတြရင္းလည္းျဖစ္တဲ့ အန္တီေဒၚအုန္းၾကည္တုိ႔ ၊ ေဒၚတင္ေထြးတုိ႔တုိက္တြန္းမႈနဲ႔ ကေလးေတြအတြက္ ဇာတ္လမ္းေတြ ေရးျဖစ္ပါတယ္။
            ေရႊေသြးဂ်ာနယ္မွာ ပထမဆံုးေရးျဖစ္တာ ‘ ၾကယ္သီးတုိင္းျပည္’ ဆုိ႔တဲ့ ဇာတ္လမ္းပါ။ ဆရာႀကီးဦးဘ ၾကည္ရဲ႕ ပန္းခ်ီသရုပ္ေဖာ္ပံုနဲ႔ျဖစ္ပါတယ္။ ကေလးေတြက ပံုနားေထာင္တဲ့အရြယ္လြန္ၿပီျဖစ္လို႔ စာဖတ္ရတာ သေဘာက်ပါတယ္။
            ေမေမနဲ႔ဘဘကလည္း သားကုိေျပာျပခဲ့တဲ့ ပံုျပင္ေတြကို ေျမးေတြကိုဆက္ၿပီး ေျပာၾကပါတယ္။ ေနာက္ ေမေမနဲ႔ဘဘက ငါးရာ့ငါးဆယ္ပံုျပင္ေတြ ၊ ဇာတ္ႀကီးဆယ္ဘြဲ႔ဇာတ္လမ္းေတြ ၊ ၃၈ျဖာမဂၤလာေတြ ကေလးေတြ ကိုေျပာျပၿပီး ေပ်ာ္ေနၾကပါတယ္။ သူတို႔ေတြက စာဖတ္တက္တဲ့အရြယ္ဆုိေတာ့ ေျပာလည္းေျပာျပ စာလည္ ဖတ္ခုိင္းပါတယ္။
            သားစဥ္ေျမးဆက္ဆုိသလုိပဲ သံေယာဇဥ္ေတြ ႀကီးခဲ့ၾက ၊ ကုိယ့္မိဘအေမြေတြျဖစ္တဲ့ ဘာသာသာသနာ နဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈေတြကုိဆက္ၿပီး ျဖန္႔ခဲ့ၾကတာ အမွတ္ရပါတယ္။ ဟုိတုန္းက အဖုိးအဖြား ၊ အေဖအေမေတြက သူ တုိ႔ရင္ထဲမွာ ေျပာစရာစကားေတြ ရွိၾကမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔က အလုပ္နဲ႔ပဲျပတာျဖစ္လုိ႔ သူတို႔ရဲ႕    ေမတၱာနဲ႔ေစတနာကို ကုိယ့္ဘာသာကိုယ္ နားလည္ခဲ့ၾကရပါတယ္။
            ကုိယ့္သားသမီးေတြက်ေတာ့ေရာ ဒီလုိပါပဲလို႔ေျပာရမယ္။ သူတို႔ေတြလည္း သူတို႔သားသမီးေတြရ ေတာ့ နားလည္ၾကမွာပဲလုိ႔ လက္ခံခဲ့ၾကတာ ထံုးစံပါပဲ။ မိဘတုိင္းဟာ သူတုိ႔သားသမီးေတြနဲ႔ လက္ပြန္းတတီးေန ခဲ့ၾကတာကို အမွတ္ရေနၾကမွာျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔သတိရသည္ျဖစ္ေစ ၊ သတိမရသည္ျဖစ္ေစ ကုိယ္ကေတာ့ သတိရေနပါတယ္။
            သူတုိ႔ေတြ သူငယ္တန္းကေနေ ေလးတန္းအထိ ေအာ္ဟစ္က်က္လာၾကတဲ့ စာေတြ ၊ သီခ်င္းေတြကို စာ  ေရးသူကေတာ့ အမွတ္ရေနဆဲပါပဲ။ သူတုိ႔လည္း စကားနဲ႔မေျပာေပမယ့္ သတိရေနမွပါ။
            သူတို႔ သူငယ္တန္းတုန္းကရြတ္တဲ့ ကႀကီး ခေခြး ကဗ်ာေလးခုထက္ထိ ရြတ္လုိ႔ေကာင္းေနဆဲပါပဲ။
က - ကညြတ္ပင္ ေရမွာရႊင္
ခ - ခရမ္းသီး ဓားနဲ႔လွီး
ဂ - ဂဏန္းေကာင္ လက္မေထာင္
င - ငရုပ္စိမ္း စပ္ရွိန္းရွိန္း
စ - စပါး တုိ႔အားထား
ဆ - ဆရာ ရုိေသပါ
ဇ - ဇရပ္မွာ တည္းခုိပါ
ည - ညအခါ လသာသာ
ရ - ရထားစီးလုိ႔သြား။
            အသက္ ၇၀ ေရာက္ေတာ့မယ့္အဖြားႀကီးက မွတ္မိတာေတြ ခ်ေရးေနတာ ကေလးေတြဆီကတဆင့္ အမွတ္ရေနတာပါ။
            ဘြဲ႕ရၿပီး ဘာအလုပ္မွမလုပ္ဘဲ အိမ္ရွင္မတစ္ေယာက္အျဖစ္ ေနခဲ့တာျဖစ္လုိ႔မ်ား ဒီလုိကေလးေတြ ရြတ္ ခဲ့တဲ့စာေတြ ၊ ကို္ယ္နားေထာင္ခဲ့တဲ့ စကားေတြ ၊ ပံုျပင္ေတြ ၊ သီခ်င္းေတြ မွတ္မိေနတာလား မသိပါ။ ဒီလုိေတာ့ လည္း မဟုက္ေသးပါဘူး။ အခုအသက္အရြယ္မွာ ေမ့လုိက္တာမ်ား အကုန္လံုးပါပဲ။ နာမည္ေတြေမ့တယ္။ လမ္း ေတြေမ့တယ္။ စာေတြဖတ္ၿပီး သားေတြေမ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ္ႀကိဳက္တဲ့စာအုပ္ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ဇာတ္လမ္းေတြ ကိုေတာ့ မေမ့ေသးဘူး။ ကေလးေတြရြတ္တဲ့ကဗ်ာေတြ ၊ ပံုျပင္ေတြ ၊ သီခ်င္းေတြ မေမ့ဘူး။ အားရင္ ျပန္ေတာင္ ဆုိမိေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း စာေရးတဲ့ဆီမွာ ကေလးေတြအတြက္ ပံုျပင္ဇာတ္လမ္းကေလးေတြ ေရးရတာ ပုိေပ်ာ္ရြင္တယ္ထင္ပါတယ္။
            အခုလည္း ႏုိဘယ္ျမန္မာ ကေလးစေပႏွစ္ျဖစ္တဲ့ ၂၀၁၆ မွာ ကေလးေတြအတြက္ စာအုပ္ေလးေတြ ေရးျဖစ္သြားပါတယ္။ ကုိယ္ေရးတဲ့ ကေလးစာအုပ္ကေလးေတြ ကေလးေတြကို ေပးခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ မိဘဖုိးဖြားက လည္း ကေလးအရြယ္ကေန အသက္ႀကီးသြားၾကသလုိ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္လည္း ကေလးဘဝကေန အခုလုိ မိဘ ဖုိးဖြားျဖစ္လာၾကတာမုိ႔ ကေလးဆုိတာ ေလာကႀကီးထဲမွာ အၿမဲရွင္သန္ေနၾကတာကို သတိရမိပါတယ္။ သူတို႔ ကြက္လပ္က အၿမဲသစ္ေနၾကတာျဖစ္တယ္။
            ကုိယ္ေရးခဲ့တဲ့ ၾကယ္သီးတုိင္းျပည္ ဇာတ္လမ္းေလးကို ျပန္ၿပီးေရးခ်င္မိတယ္။ ေနာက္ထပ္ ေနာက္ထပ္ ေရာက္လာၾကတဲ့ကေလးေတြ ဖတ္ေစခ်င္လုိ႔ပါ။ ပံုျပင္အသစ္ေတြလည္း ေရးခ်င္မိပါတယ္။ တခါတေလ ဒီပံုျပင္က သိၿပီးသား ၊ ဘယ္စာအုပ္မွာပါၿပီးသား ၊ ဘယ္ႏွစ္ခုႏွစ္ေလာက္က ထုတ္ၿပီးသားဆိုတဲ့ စကားေတြ ၾကားရင္ ရင္ထဲမွာမေကာင္းလြန္းလုိ႔ ဘယ္လုိေျဖရမယ္ မသိပါဘူး။ အဲဒီစကားေျပာတဲ့သူလူေတြဟာ ကေလး ဆုိတာ ဖတ္စရာအသစ္ကိုမွ ဖတ္တာမဟုက္ပါဘူူး။ ဖတ္ၿပီးသားလည္းဖတ္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး သူတို႔ေျပာတဲ့ ပါၿပီးသား ဖတ္ၿပီးသားဆုိရင္ အဲဒီတုန္းက ကေလးက အခုကေလးမဟုက္ေတာ့ဘဲ ေနာက္ထပ္အသစ္ေရာက္ လာတဲ့ ကေလးေတြ ဖတ္ဖုိ႔ေရးတာပါလုိ႔ ေျပာခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ ကုိယ္ ဘယ္ေလာက္ေျပာေျပာ အေဘာေပါက္ဖို႔ အထိေတာ့ မႀကိဳးစားခ်င္ေတာ့ပါ။
            အခု ကေလးစာေပႏွစ္မွာ ၁၀၀၁ ည ပံုျပင္ေလး ထြက္လာပါတယ္။ သခင္ဘေသာင္း ဘာသာျပန္ၿပီး သား စာအုပ္ျဖစ္ေပမယ့္ အခုေရးတဲ့စာအုပ္က ကေလးေတြအတြက္ ေရးထားတာကို ဘာသာျပန္တာျဖစ္ပါ တယ္။ စိတ္ထဲမွာ ကေလးေတြအတြက္ ကုိယ္ငယ္ငယ္ကတည္းက သိခဲ့တဲ့ ၁၀၀၁ ည ပံုျပင္ကုိ ေရးခြင့္ရလုိ႔  ေပ်ာ္မိပါတယ္။ ကေလးေတြလည္း အသစ္အဆန္းတစ္ခု ဖတ္ရလို႔ ေပ်ာ္ေစခ်င္ပါတယ္။
            ေနာက္ ကုိယ့္သားသမီးေတြငယ္စဥ္က ဖတ္ျပ ေျပာျပခဲ့တဲ့ ဦးထုပ္နဲ႔ေၾကာင္ကေလး ဇာတ္လမ္းကုိ လည္း ေရးျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒီစာအုပ္ကေတာ့ နာမည္ေက်ာ္ ကာတြန္းဆြဲၿပီး ကေလးေတြကို ပံုေျပာတဲ့        Dr. Senny ကာတြန္းဇာတ္လမ္းေလးပါ။ ဦးထုပ္နဲ႔ေၾကာင္ကေလးအျပင္ ေဒါက္တာဆူးရဲ႕ ဇာတ္လမ္းႏွစ္အုပ္   ‘ ငွက္ဥကုိ ဝပ္ေပးတဲ့ ဆင္ကေလး ေဟာတြန္’ နဲ႔ ‘ ဘာေကာင္ေလးေမြးရင္ ေကာင္းမလဲ’ ကို ဘာသာျပန္ၿပီး ထုတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ကေလးစာအုပ္ ထုတ္ျဖစ္တာေတာ့ ေနရီရီနဲ႔ ရန္ေအာင္စာေပကို ေက်းဇူးတင္ရမွာပါ။
            ကေလးေတြငယ္စဥ္က မူႀကိဳမွာ တီခ်ယ္ဝုိင္းေက်ာင္းတက္ခဲ့တာ။ ေနာက္ သူ႔ေဖေဖတက္ခဲ့တဲ့ တီတီစီ ေက်ာင္းတက္ခဲ့တာ အမွတ္ရပါတယ္။ ေျမးေတာင္ ေကာလိပ္တက္ေနၿပီဆုိေတာ့ လြမ္းစရာေလးေတြ သတိရမိ တာပါ။
            သူတုိ႔ရြတ္တဲ့ ‘ေရာင္စံုေဘာလံုး ၊ တစ္လံုးငါးျပား ၊ တစ္လံုးငါးျပား’ တုိ႔ ‘ သစ္ပင္ေပၚမွာထုိင္ေနတဲ့ ေတာက္တဲ့၊ မုိးေလဝသေဟာနုိင္တဲ့ေတက္တဲ့’ တို႔ကို သတိရမိပါတယ္။ သူတို႔ေအာ္ဟစ္ဆုိခဲ့တဲ့ ‘ တုိ႔ေတဇလူ ငယ္’ လည္း မေမ့ပါဘူး။
            ဒီေဆာင္းပါးေတာ့ ဒီေလာက္နဲ႔ အဆံုးသက္လုိက္ပါမယ္။
                                                                                                                                                                                                                                                                                    တကၠသုိလ္ေရႊရီဝင္း

Sunday, May 29, 2016

Once Upon A Time In The BBS

.

          ONCE UPON A TIME  IN THE  BBS
                            By
        Tekkatho Shwe Yi Win
( Translated by Dr Khin Maung Win . From Ah Twe A  Myin (    Thought  Magazine ,May, 2016 )

It used to be called  BBS,Burma Broadcasting  Service.That ‘s now history, as people today say.This year,2016  the BBS  celebrates its  70 th anniversary,which coincides with my own anniversary.It shows that I am old – quite old.Being old,I have come across many anniversaries like  the  centential,the bi-centential, the 25 th anniveryary.
     Having come across these anniversaries also makes me realize that I  am no longer young.
    Not so long ago in 2015 , our family has celebrated the 100 th anniversary  of my parents-in-law Saya U Khin Maung Latt and Daw Khin Myo Chit.Returning                                
to the subject of BBS , as  I have said at the beginning,the anniversary of the 70 th anniversary  of  BBS which is  2016  coincides with my own.So obviously I was born on the same year that the BBS was established.
         To-day the  the English alphabet is used  everywhere and by everyone.Whenever  they talk about what they do,where they go , what school
they  are attending , what work they do ,they use  the alphabets  A,B,C ,….    which makes me confused.  Couldn’t  understand what they meant.That’  part of getting old,I guess.This is the  21 st century.
          In our time also we must have used the words that the old people could not understand . It’s  natural.We too have used the words like  BBS,VOA, All India,  and so on.
           Now,regarding the BBS, it is known the that the parents of my husband Dr. Khin Maung Win have been very intimate with the BBS.The whole family used to do a lot of play-reading  in the English programme.( My husband expresses his view that no one except the players and their intimate friends and family really listened to  these programmes.) Intimate friends,family, members of the staff of the English Department  of Rangoon University and students of my father-in-law   participated.
         One of the most well-known    radio plays ( to the participants  and families) was   ‘Oggasena’.I have heard my parents-in-law talk about  it all the time.The play is about  a rich  man’s  son who married a dancer .
      In the radio play U Khin Maung Latt played the role of  the dancer’s  father ,sayama Daw Khin May  ,lecturer of English Department  played  the dancer and my husband played Oggasena . At first my husband was a bit shy because  the one who played the dancer had been his teacher.But he managed to overcome his shyness and according to his own admission,he gave his greatest (and only)  performance  for the BBS.The narrator of the play
     who plays  a vital part   was U Win Pe,writer Mya Zin, who also wrote the play.My husband says that the audience of the radio plays in English was not as great as that of those in Myanmar language.But the enthusiasm of those who participate are the same.
        During my time I used to listen to the radio plays in English  language read by Win Oo,Nyunt Win,Tin Moe Khine, and others.
      The  BBS also had other  interesting programmes like :story-time for children,rural radio plays in which the names of rural characters   like Ko Say Yoe,Ko Thar San lived in the hearts of the listeners.There was also the programme called ‘Let me tell you something’  by Daw Yi Kyein which had a lot of listeners.There was also “thiri gayhar” a family saga,birthday songs,theatre plays,dramatization of stories in which all parts are assumed by a single narrator and other programmes.These programmes were played during our time.There must have been many other interesting programmes during the time of our parents. During their time,the director of BBS  was U Khin Zaw (K), and later U Pe Thaw, dear friends of my parents as well as my in-laws.I heard my parents-in –law  talk about U Khin Zaw,his wife Daw Than Hnit,U Pe Thaw,Daw Yi Kyein,Bo Ba Ko, and others.
                   In those times there were programmes of talks on various subjects.I have heard about talks of U Gon Ban  on Burmese music.There were also talks on Buddhism by Sunlun Shin U Viniya.
            When the BBS was first established the location was Wintermere Cresent.The elders talked about that location in remembrance. Later in our time,the location was moved to Pyay Road.For me,I still remember that U Khin Zaw lived in the house at Wintermere Cresent.I remember visiting the house with my parents-in-law.At that time my twin children,boy and girl,were sitting for  the 8 th standard examination.The examination was at Mayangyan school which was near U Khin Zaw’s house.At that time we alse visited  Aunty Saw Mon Nyin’s house.
             I don’t know what they have done with the old BBS building at Wintermere Cresent.The last time I visited there was when U Khin Zaw passed away.During my time,I remember U Kyaw Nyein( Mardali),U Kyaw San,U Tin Oo, U Than Myint which were once great names in the BBS.My father was also a great friend  of U Khin Zaw.I remember my father asking  U Khin Zaw  a birthday song for me.I also remember U Kyay Nyein’s daughter Than Than Nyein telling stories for children on the BBS.I also remember that our family friend Shwegu May Hnin used to work for the BBS.In the English Programme,Allyson Tun Wai,Joyce Win (Nwe Yi Win) are also names to remember.
          In the time of my youngest brother  Mg Soe Nyunt,the stereo songs and music became very popular  and  Bo Bo Han, Thein Dan,Soe Paing,L Khun Yi,Tin Moe Khine,Kayjar Nu,Saing Hti Saing,  etc  … were names to remember.So, in addition to classical songs,modern songs, stereo songs  became part of the BBS.However I must admit that we have little appreciation for stereo music which made my youngest brother displeased.He said that one needs to listen again and again ,and you will come to appreciate it.  And so it came to pass that the number times it is needed to listen to a stereo song  to be appreciated  became a method of categorizing the steoro song.It proves that what my youngest brother said was true.Some songs needed  three times of listening to get appreciated ,some needed more.So we categorize the stereo songs as 3-time song,4-time song …… and so on.Now we have come to like all the stereo songs although we have forgotten the number times it had taken to appreciate a particular song.
          With the coming of stereo songs there came  cassettes the owning of which became a kind of status symbol for the young.Then came stereo radio plays,and also such songs and plays in cassette tapes and also talks on Buddhism . Among the stereo radio plays , the one we still remember is one called ‘ The hunter becomes the prey,and the prey also the hunter’.It was ,I think , back in 7974.In it ,we could hear the voices of our favourite  singers like BoBo Han,Kayja Nu,Soe Paing, Tin Moe Khine and others.
         In 1970   the age of radio was still in full swing( which is now ancient history).
 Every Sunday our family ( me,my husband and twins,Mg Yit and Yunior Win) used to visit my parents’ house in South Okkalapa. We stayed there the whole day.When we hear the old-time favourites programme  on the radio,it meant the time had come to return home.We heard the old songs of Pyay Hla Pe,May Shin,Khin Mg Yin,and many others.This happened every Sunday.
         I still remember hearing the  songs of Mar Mar Aye,Ko Mya Gyi , Ko Than Hlaing,Tin Tin Mya,Htar,Yi Yi Thant,Cho Pyone .When We were young  we still ‘  remember how we liked Mar Mar Aye’s song ‘Let’s play on the rainbow’.I still remember singing and copying that song on the tape recorder   .  That was back in the 1960s
,another ancient history .There was also the broadcasting of reading topics like Tekkatho  Phone Naing’s  ‘Moe Nya Ein Met Nyo’(Rainy-night Dream).I can still remember hearing the words like ‘Of course,Ma Ma Yi,you do not know,but how can Mg Nyo Hmaing who knows you ever forget?’ In one of the radio plays called ‘The One I Love’, I can still hear the words  ‘ Impossible ? But no, I killed my brother myself,don’t you see ? ‘
       All that is now ancient history,and I am not even sure if the modern young people of to-day will understand my felings.I have heard old students of father –in –law
reciting the English quotations that they have learnt during their student days.In the same way I find myself reciting what I have heard on the radio.I have a feeling of shyness  in doing so.But I enjoy doing it.
       To-day it is time of my  children.I can hear the BBS broadcasting the childrens’s stories with the voices of children from the Social Welfare Department.My children love these stories.We also listened to the  weather report regularly.It was around 1974   to 1976.
          When the songs of the BBS  became very popular they were made into    gramophone records .( Young people of to-day may not even know what they are.)     People  loved to   listen   to the records.There were also special programmes for indigenous races,letters to the soldiers on the frontline,songs most loved by the people,songs for the birthday. We loved to listen to them .
        Regarding the programme  for birthday songs,there is one incident I still remember.My father once asked Director U Khin Zaw  to broadcast a birthday song
for me. U Khin Zaw not only arranged a special  birthday song to be broadcasted  but also sent a card  with  birthday wishes written by his own hand.The card would have made  a good item to be shown in Junior  Win’s book  A Memory of My Grandparents.I also remember that in the time of my parents,they used English language in writing.
      At that time,our house used to be at Newlyn Road(now Zagawar Road),near that road there used to be  the Rangoon central jail,facing our road was Pegu Club  , at the crossing of our road and    Prome Road(Pyay Road)  was the Foreign office,as one continues  to the north along Pyay Road,one arrives at what used to be  place  of the marching ceremony  on the west of Shwe Dagon Pagoda, then came Myenigone , Hanthawadi roundabout (which is still  there),on the south- west  of which used to be  Sarpaybeikman office building, then came  the new BBS building,and then the building which used to be known as tortoise back roof building,what used to be medical college (1),later Institute of medicine,as one continues  there used to be workers’  appartments,then Yangon University .
        Some of these are ancient history. These are the memories of whats’s left of the 70 th anniversary  of BBS.
                                ----------       -------------          -------------------
Translator’s note ;  -
Now I want to relate to the readers the play “Oggasena” .
The radio play began with a soliloquy by Oggesana , the rich mans’s son.With a soft music in the background the soliloquy ran as follows ;-“The air is her element.As she dances in the skiey spaces on the tip of the pole ,she does not leap ,dwells like a high cloud on a summer morning.How she manages her supple body with grace and skill just as she manages this heart of mine to throb with the ache of longing.” The girl in question was Maya,the top dancer of a travelling troupe of performers. Maya agreed to marry Oggasane under the conditions that he come and stay with her and travel with the troupe  and she be free to continue her dancing career.
        One of the highlights of the performance was dancing on top of a thirty foot pole performed by Maya. To prove to the world that he was the greatest,Oggasena  decided that he would dance on a sixty foot pole.The final climax of the play came  the day Oggesane gave his greatest performance.At the very moment when he was about to give his gretest performance,the Lord Buddha came.Everyone who was watching the show  went to pay respects to the       Buddha.Oggasena thought : why at this very moment does the Lord Buddha have to come to spoil  what would have been his greatest performance? The Lord Buddha whose wisdom is infinite,unbounded  and without limit ,knew what was passing is the mind of Oggasena addressed to him thus :- “ Oggasena,tumbler of mighty strength,king of the performers,Oggasena the Great,perform for the crowd, perform for Me,for I am one of your audience .”Hearing these words,Oggsena  performed as he had never done fefore.Oggasena turned fourteen summersaults in the air,lighting on his feet on the top of the pole,balanced himself once more. Even while Oggasena was performing his act,The Lord Buddha addressed to him as follows :-
         “ A far greater glory awaits you , my son,
           Touch and awareness ,be mindful of these two,
     For that is the way to end all suffering,
     For he who is mindful
      Of the awareness of touch,sensation  and knowing,
     Shall be free,
     Never to be reborn
    Never to suffer,
     Never to die.   “
    Hearing these wordsmOggasena became of the awareness of the touch of his foot on the top of the pole , and the touch, the sensation .The mindfulness,sensation and knowing  all integrated into one.He became free from desire,anger,ignorance and attained Enlightenment . The play ended with the Dhamma music.




                                                                                                                         

Friday, April 1, 2016

ေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္ ၏ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ရွာပုံေတာ္ ေဒါက္တာခင္ေမာင္၀င္း ( သ ခ်ာၤ )


 ေဒၚခင္မ်ဴိးခ်စ္ ၏ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ရွာပုံေတာ္
ေဒါက္တာခင္ေမာင္၀င္း ( သ ခ်ာၤ )

ေမေမ ေဒၚ ခင္မ်ိဳးခ်စ္သည္ သူ၏ ကိုယ္ ေရး အထုပၸတၱိ QUEST FOR PEACE (ျငိမ္းခ်မ္း ေရး ရွာပံု ေတာ္ ) ကို The Working Peoples’ Daily သတင္းစါတြင္၁၉၆၄ က ေရးခဲ့ စဥ္ အခါက စြန္း လြန္းတရား အားထုတ္ ျခင္း ေၾကာင့္ သူ၏ ဘ၀ ေျပာင္း သြား ပုံကို စာတမ္း တစ္ခု ေရ းသား ျပဳ စု ရန္ သာရည္ရြယ္ ခဲ့ ပါ သည္။သို႔ရာတြင္ စြန္း လြန္းတရား အားမ ထုတ္ မီ က ဗုဒၶ ဘာသာအေပၚ ယံု ၾကည္မႈ ပ်က္ ျပားခဲ့ ပံု အေၾကာင္း မ်ား ကို ေျပာ ရန္ လို ပါ သည္။ထို အခါ ၄င္း မ တိုင္ မိီွ က အဖိုး နွင့္ အတူ ေန ခဲ့ ေသာ မိ ရုိး ဖ လာ ဗု ဒၶ ဘာ သာ၀င္ ကေလး ဘ၀ ကို လည္းေဖၚ ျပ ရန္ လို အပ္ လာ ျပန္ ပါ သည္။

ေဒၚခင္ မ်ိဳးခ်စ္ ဧ။္ Quest For Peace ( ျငိ မ္း ခ်မ္း ေရး ရွာ ပံု ေတာ္ )အမည္ ရွိ ကို ယ္ေရး အ ထုပ ၸ တၱိ ကိုယခင္ က မူ ၾက မ္းမ်ား တြင္ ေခါ င္း စဥ္အ မ်ိုဳး မ်ိဳး ျဖ င့္ေရး သား ခဲ့ ဖူး ပါ သ ည္ ။၄င္း တို. ထဲ မွ ႏွ စ္ ခု မွာ  ... Many a house of Life Hath Held Me ( ခႏၶာ အိမ္ မ်ား စြာ တို.သည္ ကြ်ႏ္ု ပ္ကိုဤ သံသ ရာ ထဲ မွ မ ထြက္ေအာင္တြယ္ ထား ၾက ဧ။္ ။ ) နွ င့္ House of Life ( ဤ ခ ႏၶ ာ အိ မ္ ) ဟူ ၍ ၿဖ စ္ သည္ ။

ထို ေခါင္းစဥ္ ႏွစ္ခု သ ည္ Sir Edwin Arnold ( ဆာ အက္ ဒြင္ အာႏုိး ) ဧ။္ က ဗ်ာထဲ မွ ၿဖစ္ သည္ ။

ထို ကဗ်ာ သည္ Light of Asia (အာရွ အ လင္း ေရာ င္) မ ဂၢ ဇ င္း ထဲ တြင္ ပါ ၀င္ ခဲ႔ သ ည္။ ယင္း ကဗ်ာ ၏ အ ဓိ ပၸါ ယ္ မွာ ဤ သို႔ ၿဖ စ္ သည္ ။

ဤ ခ ႏၶာ အိ မ္ မ်ား စြာ တို. သည္
ကြ် နု္ ပ္ကို -- ဤ သံ သရာ ထဲ မွ မ ထြ က္ ေအာင္
တား ဆီး ပိတ္ ပင္ ထား ႀက ကု န္ ၏ ။

အ စဥ္ ပူူ ေဆြး စရာ မ်ား ၿဖင့္ ၿပ ည္. ေန ေသာ
ဤ အာရံု ငါးပါးတို.၏ အက် ဥ္းေထာင္မ်ား
ဟု တင္စား၍ ေခၚ ဆို ထိုက္ ေသာ --
ဤ ခ ႏၶာ အိမ္ မ်ား စြာ တို. ကို
ေဆာက္ လုပ္ေသာ တရား ခံ ကို
အ စဥ္ မ နား တမ္း ရွာ ေဖြ ခဲ့ ပါ သည္။

ယ ခု ေတာ႔ ဤ တ ရား ခံ ကို
ေတြ. ပါ ၿပီ ။

သင့္ ကို ေကါင္းေကါင္း သိ ေန ပါ ၿပီ ။
ဤ ေ၀ဒနာ နံ ရံ ၾကီး မ်ား ကို သင္ သည္
ဘယ္ေတာ့ မွ မေဆာက္ ရ ေတာ့ အ့့ံ
လိမ္ လ ည္မႈမ်ား ၿဖင့္ ၿပည္. ေန ေသာ
အမိုးသစ္ပင္ ၾကီး ကို လည္း
မ စိုက္ ထူ ရ ေတာ အ့ံ ။

သင္ ေဆာက္ထားခဲ့ ေသာ အိမ္ၾကီး သည္လည္း
ၿပိဳ က်သြား ေလ ၿပီ--
တိုင္ မ်ား မွာ လည္း က်ိုဳး ကုန္ ေလ ၿပီ
ဒါ ေတြ သည္ မွား ယြင္းေသာ ယံုၾကည္ ခ်က္ေတြေၾကာင့္ပါ။
ယခုေတာ့ --ဒီ ၀ဋ္ က ကြ် တ္ ျပီ--
ဒီ သံ သ ရာ က လြ တ္ ျပီ ။

ဆာအက္ဒြင္အာနိုး
အာ၇ွအလင္းေ၇ာင္မဂၢဇင္း

Many a house of life hath held me နွင့္ House of life ဟူေသာေခါင္း စဥ္နွစ္ခု နွင့္ ပတ္ သက္၍ အဂၤ လိပ္ စာေပပါရဂူ ၾကီး ႏွစ္ ဦး ျဖစ္ ၾက ေသာ မစၥ စ္ ေဂၚ ဒိြဳ င္း ႏွင့္ ဦး ၀င္းေဖတို. ႏွစ္ ဦးတို. သည္ အ ၾကီး အ က်ယ္သေဘာထား ကဲြ လြဲ ျပီး ျငင္း ၾကပံု ကုိ မွတ္ မိ ေနပါသည္။တစ္ဦး(ဘယ္သူမွန္း မသိ) က ပထမ ေခါင္း စဥ္ ျဖစ္ ေသာ က ဗ်ာဆန္ဆန္ ေလး ကုိ သေဘာ က် သည္။ေနာက္ တစ္ဦး ကမူ ကဗ်ာ ဆန္ ျခင္း သည္ ေလး နက္မႈ ကုိ ပ်က္ စီးေစသည္ ဟု ယူဆ သည္။ထုိ. ေၾကာင့္ ရုိးရိုး သားသား ဒုတိယ ေခါင္း စဥ္ ကုိ ပုိ ၍ သေဘာ က် သည္။ေမေမ ေဒၚ ခင္ မ်ိုဳး ခ်စ္ သည္ ထို ပုဂၢိဳလ္ ႏွ စ္ ဦးစလံုး ကို ေလးစားရ ကါး ဘာ လုပ္ ရ မွန္း မ သိ ျဖစ္ ေနသည္။ဤ ကဗ်ာ ကို ျပန္ ဖတ္ ရင္း ေမေမ စဥ္း စားမိေသာ ေနာက္ ထပ္ေခါင္း စဥ္ တစ္ ခု ကို သ တိ ရ မိ ပါ သည္။၄င္း မွာ These Walls of Pain ျဖစ္ သည္။သို. ေသာ္ ယင္း ေခါင္း စဥ္ သည္ အ ဓိ ပၸါယ္ ထပ္ ဆင့္ ရွင္း ျပ ရန္ လို ေသာ ေၾကာင့္ ၎ ကို မယူ ေတာ့ ပါ။

ေနာက္ ဆံုး 1964 တြင္ Working Peoples’ Daily သတင္း စာတြင္ Quest For Peace အ မည္ ျဖင္.အ ခန္း ဆက္ ထည့္ ခ့ဲ ပါ သည္။ထို အခန္းဆက္ ကုိယ္ ေရး အထုပၸ တၱိ ကို စာ အုပ္ ထုတ္ ရန္ ကိစၥ တြင္ စာေရးဆရာ နွ င့္ ထုတ္ ေ၀သူ တို. ၾကားသေဘာ ထား ကဲြ လဲြ ခဲ့ ပါ သည္။ ေမေမ ေဒၚ ခင္မ်ိုဳ ခ်စ္ ၏ ရည္ ရြယ္ ခ်က္ မွာ စြန္းလြန္း တရား အား ထုတ္ မႈ ေၾကာင့္သူ ၏ ဘ၀ ေျပာင္း သြား ပံုကို တင္ ျပရန္ ျဖစ္ သည္။သို. ေသာ္ စာအုပ္ ထုတ္ေ၀ သူမ်ား သည္ တရားအားထုတ္ျခင္း အပိုင္း ကို လံုး ၀ စိတ္ မ၀င္ စား ပါ။သူ တို ဘက္ မွ ျဖစ္ ႏုိင္ လ်င္ တရား ထုိင္ေသာ အ ပိုင္း မ်ား ကို ဖယ္ ပစ္ ျပီး ႏုိင္ ငံ ေရး လႈပ္ ရွား မႈ မ်ား အ ေၾကာင္း ကို သာ ေရး ေစ ခ်င္ ပါ သည္ ။သို. ေသာ္ လည္း စါေ၇းသူ ေမေမ ေဒၚ ခင္ မ်ဳိး ခ်စ္အေန ျဖင့္ ႏိုင္ငံ ေရး ကိစၥ မ်ားကို တရားအားထုတ္ သည္. ကိစၥ မ်ား အတြက္ အေထာက္ အ ကူ ျဖစ္ရုံ မွ် သာေရးရန္ ဆႏၵ ရွိ ပါ သည္။ဥပမာ ဗိုလ္ ခ်ဳပ္ ေအာင္ ဆန္း ၏ အ တြင္းေရး မႈး ျဖစ္ လာ ေသာ ဗိုလ္ သိန္း ေဆြ နွင့္ ေတြ. ဆံု ခဲ့ ပံု ႏွင့္ထို ပု ဂၢိဳ လ္ သည္ ေမေမ ေဒၚ ခင္မ်ိဳး ခ်စ္ ၏ တရား ျပ ေသာဆရာ ျဖစ္ လာ ပုံ တုိ. ျဖစ္ သည္။

ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ ၏ ကိုယ္ေရးအထုပၸ တၱိ Quest For Peace သည္ ပါရ မီ စာ ေပ မွပ ထမ ဦး ဆံုး အ ၾကိမ္ ထြက္ လာပါ ေတာ့ မည္ ။ ယင္း အ ထု ပၸ တၱိ ၏ အပိုင္း ျဖစ္တစ္ခုျဖစ္သည္. Buddhist Pilgrim’s Progressကို (ဗု ဒၶ ဘာသာ ၀င္ တစ္ ဦး ၏ ခရီး ၾကမ္း ) အမည္ ျဖင့္ ကြ်န္ ေတာ္ ၏ ဘာသာ ျပန္ နွင့္ အ တူ ၂၀၁၃က ထြက္ ခဲ့ ပါ သည္။ ၎ အ ျပင္ The Ruse and War-time Stories ကို (လမ္း လႊဲ ျခင္း နွင့္ စစ္ အ တြင္းအေတြ. အ ၾကံဳ မ်ား) အမည္ျဖင္. ဂ်ဴ နီ ယာ ၀င္း ၏ ဘာသာ ျပန္ နွင့္အ တူ ထြက္ ခဲ့ ပါ သည္။

ေဒါက္တာခင္ေမာင္၀င္း ( သ ခ်ာၤ )

Thursday, March 31, 2016

PREFACE TO QUEST FOR PEACE by Dr. Khin Maung Win

PREFACE TO QUEST FOR PEACE
Dr. Khin Maung Win

There have been many drafts of Quest For Peace under many different titles.The final draft is now known as an autobiography of Daw Khin Myo Chit.However,when it was first written ,it was not really meant to be an autobiography.It was meant to be her memoirs on Sunlun method of Buddhist meditation :- on how she regained her faith in Buddhism because of the Sunlun method.But to recount how she regained her faith, she must tell the story of her Buddhist childhood when she believed that a Buddhist life was the only good life under her grandfather. Then the story of how she outgrew the childhood beliefs in the middle life and finally how the Sunlun Method of Buddhist Meditation changed her life are told.Only then will the picture be complete.

I have said that there have been many titles for Quest For Peace.I remember only two - namely Many a House of Life Hath Held Me and House of Life . The first title is the first line of the poem by Sir Edwin Arnold which runs as follows :

Many a house of life
Hath held me _ seeking ever him who wrought
These prisons of the senses, sorrow-fraught ;
Sore was my ceaseless strife !
But now ,
Thou Builder of this Tabernacle --- Thou !
I know thee! Never shalt thou build again
These walls of pain,
Nor raise the roof-tree of deceits , nor lay
Fresh rafters on the clay ;
Broken thy house is ,and the ridge-pole split !
Delusion fashioned it!
Safe pass I thence --- deliverance to obtain .

Light of Asia
Sir Edwin Arnold .

Regarding the two titles,there was a great argument between two great scholars of English language, namely Mrs. Godwine and U Win Pe ( Mya Zin ) both of whom for which my mother had great respect.One preferred the poetic title because it attracted the readers’ attention.But the other preferred the simple one because of the seriousness of the subject.Having great respect of both of them,my mother did not know what to do.

According to Buddhist Thought, House of Life means the body which holds life and the senses.The first line : Many a house of life hath held means that there have been many many births,re-births and lives which have held one to this Samrara ,the Pali term meaning the round of re-births which make this world.’The builder’ means the Tahna,the Pali term which means ‘love and attachment’ which binds one to this Samsara.Once love is conquered there shall be no re-birth , or poetically speaking sans re-birth,sans life,sans sorrow,sans pain,sans suffering, sans everything.Now,I remember another title which mother thought of _ namely These Walls of Pain.But she decided against it because the title would need an explanation.

Finally,the autobiography was serialized in the daily newspaper The Working Peoples’ Daily ( WPD ) in 1964 under the title Quest For Peace.

Now,it is the first time the auto-biograhy has been published in book form.It is not for lack of trying on the part of the writer that it had not been published before.The main cause has been the great difference of interest on the part of the publishers and the writer.As it has been said at the beginning,the work was meant to be a memoir on Sunlun method of meditation : her childhood life as a devout Buddhist,her loss of faith in Buddhism and all religions for that matter,and regaining of her faith because of the Sunlun Method.However the interest of all the publishers was only in her political life which was just a by-product and nothing more.The publishers even suggest that she scrap everything to do with Buddhist meditation and give a more detailed account of her political life for which the author has a very low opinion.

Some parts of the autobiography has been published in 2013 under the titles A Buddhist Pilgrim’s Progress together with the Myanmar translation by me and The Ruse and War –time Stories with the Myanmar translation by Junior Win.Now,for the first time the auto-biography is published in complete form.

Dr. Khin Maung Win
Retired Professor of Mathematics
University of Yangon.
drkhinmaungwinmath@gmail.com

Friday, March 18, 2016

ေဒါက္တာခင္ေမာင္၀င္း ၏စာအုုပ္ေကာက္နွဴတ္ခ်က္မ်ား (၄)

 
ဂိန္းသီအုုိရီ (၂၀၀၂)




ေဒါက္တာခင္ေမာင္၀င္း ၏စာအုုပ္ေကာက္နွဴတ္ခ်က္မ်ား (၃)

 ကြန္ျပဴတာသုုံးသခ်ာၤ (၂၀၀၄)





ေဒါက္တာခင္ေမာင္၀င္း ၏စာအုုပ္ေကာက္နွဴတ္ခ်က္မ်ား (၂)


သခ်ာၤပညာေတာ္သင္ဘ၀ႏွင့္ သခ်ာၤဆရာတစ္ဦး၏ေမ်ာ္မွန္းခ်က္မ်ား (၂၀၀၃)




ေဒါက္တာခင္ေမာင္၀င္း ၏စာအုုပ္ေကာက္နွဴတ္ခ်က္မ်ား (၁)

 

၁။ သခ်ာၤသစ္ (၁၉ ၈၆၊ ၁၉ ၈၇)
၂။ အေျခခံသခ်ာၤသစ္ (၂၀၁၃)




Monday, February 15, 2016

ဖြံ႔ၿဖိဳးဆဲႏုိင္ငံမ်ားတြင္ ရွစ္ႀကိမ္ေျမာက္ သိပံၸႏွင့္သခ်ၤာပညာေရး ဆုိင္ရာ ေဆြးေႏြးပဲြ အေတြ႔အႀကံဳမ်ား - အပုိင္း 4 ေဒါက္တာခင္ေမာင္ဝင္း (သခ်ၤာ)

ဖြံ႔ၿဖိဳးဆဲႏုိင္ငံမ်ားတြင္ ရွစ္ႀကိမ္ေျမာက္ သိပံၸႏွင့္သခ်ၤာပညာေရး ဆုိင္ရာ ေဆြးေႏြးပဲြ အေတြ႔အႀကံဳမ်ား - အပုိင္း 4

 ေဒါက္တာခင္ေမာင္ဝင္း (သခ်ၤာ)



          ေနာက္တင္ခဲ့သည့္စာတမ္းမွာ စကၤပူႏုိင္ငံအမ်ိဳးသားပညာေရးတကၠသုိလ္မွ ပါေမာကၡေဒါက္တာ တုိပီခြ်န္း (Dr.Toh Pee Choon)  The teaching of Problem Solving in Undergraduate Level   (ဘဲြ႔ႀကိဳသခ်ၤာတြင္ သခ်ၤာပုုစၦာမ်ားတြက္ခ်က္နည္းမ်ားကုိ သင္ၾကားျခင္း) စာတမ္းကုိ ဖတ္ၾကားခဲ့ပါသည္။
          ဤစာတမ္းတြင္ M Pro SE (Mathmatical Problem    Solving) လူတုိင္းအတြက္ သခ်ၤာပုစၦာမ်ား တြက္နည္း- ဟူေသာ စာတမ္းကုိ ဘဲြ႔ႀကိဳသခ်ၤာေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပဳျပင္ျခင္းျဖစ္သည္ဟူ၍ စတင္ခဲ့သည္။ ဤစာတမ္း၏ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ သခ်ၤာသေဘာတရားမ်ားကုိ ေလ့လာရင္း သခ်ၤာျပႆနာမ်ား ေျဖရွင္းနည္းမ်ားကုိ အတူတဲြဖက္၍ ေလ့လာသြားႏုိင္ရန္ျဖစ္သည္။
          ဤစာတမ္းအတြက္ ေမးခြန္းေမးခ်ိန္ႏွင့္ ေဆြးေႏြးခ်ိန္သည္ မရွိသေလာက္နည္းေသာေၾကာင့္ ေမးလုိေသာေမးခြန္းတစ္ခုကုိ မေမးဘဲထားခဲ့ရပါသည္။ ထုိေမးခြန္းမွာ သခ်ၤာပုစၦာမ်ားေျဖရွင္းနည္းမ်ားကုိ သင္ၾကားရာတြင္ အလ်င္အျမန္တြက္ႏုိင္ျခင္းကုိ ဘယ္ေလာက္ဦးစားေပးသင့္ပါသနည္း-ဟူ၍ျဖစ္သည္။ အခမ္းအနားမွဴးက- ဘာေမးစရွိပါသနည္း? ဟူ၍ ေမးေသာ္လည္း၊ သူသည္ ေနာက္တစ္ေယာက္သုိ႔ အျမန္ေျပာင္းေစလုိေသာ ဆႏၵက ေစာေနသည္မွာ ထင္ရွားေန၍ ကြ်န္ေတာ္လည္းေမးလုိစိတ္မရွိေတာ့ပါ။
          ဒီဇင္ဘာလ ၆ရက္ေန႔ တတိယေန႔အစီအစဥ္ကုိ နံနက္ ၈နာရီ တြင္ စတင္ၿပီးခဲ့ပါသည္။ American Mathematical Society   မွ  Professor Fairweather  က Numerical Calculus in Approximate Solution of Differential Equations 
 စာတမ္းကုိ ဖတ္ၾကားပါသည္။
          ထုိစာတမ္းတြင္ ဤကဲ့သုိ႔ စတင္ခဲ့ပါသည္။ ကိန္းဂဏန္းမ်ားဆုိင္ရာ ကဲကုလသခ်ၤာသည္ ကဲကုလဆုိင္ရာပုစၦာမ်ားကုိ ကိန္းဂဏန္းဆုိင္ရာနည္းမ်ားကုိသုံး၍ ေျဖရွင္းျခင္းျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္(  dy/dx) ၏ ခန္႔မွန္းတန္ဖုိးမ်ားကုိ ရွာနည္းမ်ားနွင့္ ၄င္း တို႕    integral  ခန္႔မွန္းတန္ဖုိးမ်ားကုိ ရွာနည္းမ်ားသည္ အလြန္အေရးပါပါသည္။ ဒစ္ဖရယ္ရွယ္ ညီမွ်ျခင္းမ်ားကုိ ေျဖရွာရာတြင္(  dy/dx) ပါဝင္ေသာညီမွ်ျခင္းမွ  y ကုိရွာျခင္းျဖစ္သည္။ အကယ္၍ y = f(x) ျဖစ္လွ်င္          dy =   lim    f(x+h) – f(x)
                                                                   dx      h—0        h
,      ျဖစ္သည္ကုိ အားလုံးသိၿပီးျဖစ္သည္။ သုိ႔ရာတြင္ သုညမဟုတ္ေသာ h ၏ တန္ဖုိးမ်ားအတြက္ 
 f(x+h) _  f(x)         သည္ (dy)
     h                            dx
 ၏ ခန္႔မွန္းတန္ဖုိးဟု ဆုိႏုိင္ပါသည္။ ထုိခန္႔မွန္းတန္ဖုိးမ်ားကုိ အဆင္ေျပသလုိသုံး၍ ဒစ္ဖရင္ရွယ္ညီမွ်ျခင္း၏ ခန္႔မွန္းအေျဖကုိ ရွာေသာနည္းမ်ားကုိ ေလ့လာပါမည္။
          ထုိ႔ေနာက္ ပါေမာကၡ ဝယ္သာဘန္းသည္ ဒစ္ဖရင္ရွယ္ညီမွ်ျခင္းမ်ား၏ ခန္႔မွန္းအေျဖရွာေသာနည္းမ်ားကုိ ေဖၚျပသြားခဲ့ပါသည္။ သူေဖၚထုတ္ေသာနည္းမ်ား၏ ထိေရာက္မႈကုိလည္း လက္ေတြ႔အားျဖင့္ ေဖၚထုတ္ျပသသြားပါသည္။
          ပါေမာကၡ၏ ဝယ္သာဘန္း၏ စာတမ္းသည္ အလြန္စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းပါသည္။ ဤေနရာတြင္ ေမးစရာေမးခြန္းတစ္ခုေပၚလာပါသည္။ ဒစ္ဖရင္ရွင္ညီမွ်ျခင္းမ်ား ေျဖရွင္းနည္းသစ္မ်ားကုိေဖၚထုတ္ျပသသည့္အခါတြင္ ထုိနည္း၏ ထိေရာက္မႈကုိ ေလ့လာႏုိင္ရန္ အေျဖသိၿပီးသားျဖစ္ေသာ ဒစ္ဖရင္ရွယ္ညီမွ်ျခင္းမ်ားျဖစ္သည္။    dy/dx – 2y  =   x  ကဲ့သုိ႔ေသာ အေျဖသိၿပီးသားညီမွ်ျခင္းမ်ားကုိ ေျဖရွင္းျပ၍၊ တကယ့္အေျဖႏွင့္ ခန္႔မွန္းအေျဖမ်ားကုိ ႏႈိင္းယွဥ္ျပသျခင္းသည္ ထိေရာက္ေသာ သင္ၾကားနည္းတစ္ခုျဖစ္ႏုိင္ပါသလား- ဟူ၍ ေမးျမန္းခ်င္ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ အခ်ိ္န္မရွိသျဖင့္ ေမးျမန္းႏုိင္ျခင္းမရွိခဲ့ပါ။
          ေနာက္တင္သြင္းေသာ စာတမ္းမွာ၊ ဘန္ေကာက္မွ မာဟီဒုိတကၠသုိလ္၊ သခ်ၤာဌာနမွ ေဒါက္တာ ယုစကူ(လ)ခူ (Dr. Ruth Skulkhu) ၏ Constracting a Royal Road to Mathematics for Undergraduates း an urgently needed mission ( သခ်ၤာဘဲြ႔ ႀကိဳေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ သခ်ၤာဆုိင္ရာေတာ္ဝင္လမ္း- အျမန္အေရးတႀကီးလုိအပ္ေနေသာ လုပ္ငန္းကိစၥ) ျဖစ္ပါသည္။
မ်ားကုိ ေဖါက္သည္ခ်ပါသည္။ ဤနည္းမ်ားကုိ သုံး၍၊ သခ်ၤာ၏ေတာ္ဝင္လမ္းဟု ေခၚအပ္ေသာ ထိေရာက္ေသာနည္းလမ္းမ်ား၊ သခ်ၤာအတန္းမ်ားကုိ ေပ်ာ္စရာပင္ေကာင္းေစေသာနည္းလမ္းမ်ား၊ ဥာဏ္ကြန္႔ျမဴးေစေသာနည္းလမ္းေကာင္းမ်ားကုိ ေဖၚထုတ္ျပသသြားပါသည္။
          ေဆြးေႏြးခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္က သခ်ၤာသင္ၾကားရာတြင္ ထိေရာက္မႈရွိေစမည့္ ေတာ္ေတာ္လမ္းတြင္  ရွိရမည့္ အရည္အခ်င္းငါးခုကုိ ေဆြးေႏြးတင္ျပပါသည္။ ထုိအရည္အခ်င္းငါးခုမွာ-
၁- သီအုိရီတစ္ခုကုိ ဥပမာမ်ားျဖင့္ ျပသျခင္းကုိ အေလးေပးျခင္း
၂- ပုစၦာတပြက္နည္းအသစ္မ်ားကုိ ေျပာသည့္အခါတုိင္း၊ အေျဖသိၿပီးသားပုစၦာမ်ားျဖင့္ ခ်ိန္ကုိက္၍ေဖၚျပျခင္း၊
၃- သခ်ၤာသင္ရုိးမ်ားတြင္ သခ်ၤာဘာသာပမာဏ နည္းႏုိင္သမွ်နည္းေစျခင္း၊
၄- အသုံးခ်နယ္ပယ္မ်ားကုိ အေလးေပးျခင္း၊ သုိ႔ရာတြင္ သခ်ၤာကုိ အသုံးခ်ေသာ ဘာသာရပ္တစ္ခုကုိ    ေျပာျပရာတြင္၊ သခ်ၤာကုိအေလးမေပးဘဲ၊ ထုိဘာသာရပ္ကုိ အေလးေပးျခင္း၊ ဥပမာ ဇီဝေဗဒတြင္ အသုံးခ်ျခငး္ကုိ ေျပာေသာအခါ၊ သခ်ၤာဘာသာကုိ နည္း၍၊ ဇီဝေဗဒဘာသာကို မ်ားမ်ားေျပာျခင္း၊
၅- သခ်ၤာသမုိင္းသည္ သင္ရုိး၏ အေရးပါေသာအခန္းကပါဝင္ေစၿပီး၊ သခ်ၤာအေၾကာင္းထက္ သမုိင္းကုိဦးစားေပးျခင္း၊
          ဤသည္ကား သခ်ၤာသင္ၾကးျခင္း၏ ေတာ္ဝင္လမ္းတြင္ ပါဝင္သင့္ေသာအရာမ်ားျဖစ္ပါသည္။
          ပါေမာကၡရီတာ က ကြ်န္ေတာ္ေးျပာေသာအခ်က္အလက္မ်ားကုိ မွတ္သားထားၿပီး၊ သူ၏သခ်ၤာသင္ၾကားေရးကုိ ပုိေကာင္းေအာင္ ေဆာင္ရြက္ပါမည္ဟု ဂတိေပးခဲ့သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ကြ်န္ေတာ္စာရြက္ေပၚတြင္ ေရးသားထားေသာမွတ္စုမ်ားကုိ ဓါတ္ပုံရုိက္၍ ယူသြားပါသည္။
          ေနာက္တင္သည့္ စာတမ္းမွာ ျပင္သစ္ႏုိင္ငံ၊ နိတကၠသုိလ္မွ၊ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ပါေမာကၡ၊ မုိကၠယ္ ဂ်န္ဘူ(Michel Jambu) ၏ Geometry and Computer Vision  ကြန္ျပဴတာႏွင့္ ေဂ်ာ္ေမထရီအျမင္) ျဖစ္သည္။ ဤစာတမ္းတြင္ ဤသုိ႔ေျပာၾကားခဲ့သည္။
          ဒုိင္မင္းရွင္း ႏွစ္ခုရွိ (အလ်ား၊ အနံသာရွိေသာ) ပုံမွ ဒုိင္မင္းရွင္း သုံးခုရွိ( အလ်ား၊ အနံ၊ အျမင့္ရွိေသာ) အရာဝတၳဳကုိ ေဖၚထုတ္ျခင္းသည္ လူအေနျဖင့္ သိပ္မခဲယင္းေသာ္လည္း၊ ကြန္ျပဴတာအဖုိ႔ အလြန္ပင္ ခက္ခဲေသာ အလုပ္ျဖစ္ပါသည္။ ဤကိစၥတြင္ Projective Geometry ေခၚ ပုံရိပ္ခ် ေဂ်ာ္မက္ထရီဘာသာကုိ သုံးရပါသည္။ ဤစာတမ္းတြင္ ဤဘာသာရပ္၏ မိတ္ဆက္အေျခခံမ်ားကုိ ေဖၚျပပါမည္။ ထုိ႔ေနာက္ပုံရိပ္ခ် ေဂ်ာ္မက္ထရီမွ လုိအပ္ေသာအခ်က္အလက္မ်ားကုိ တင္ျပၿပီး၊ ဒုိင္မင္းရွင္းေျပာင္ျခင္းဆုိင္ရာတြင္ အသုံးခ်ေသာ ကိရိယာမ်ားကုိ ေဆာက္လုပ္ပါမည္။
          ဤစာတမ္းသည္ အလြန္စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ ေမးခြန္းမ်ားေမးရန္ေပးေသာအခ်ိန္မရွိသျဖင့္၊ ေမးခ်င္ေသာေမးခြန္းမ်ားကုိ ေမးခြင့္မရခဲ့ပါ။ ကြ်န္ေတာ္ေမးလုိေသာေမးခြန္းမွာ-
          ပါေမာကၡႀကီးအေနနဲ႔၊ ဒုိင္မင္းရွင္းသုံးခုပါေသာ ကြန္ျပဴတာဂိမ္း(3D Computer Game)မ်ားကုိ ကစားဖူးပါသလား? ဤကြန္ျပဴတာဂိ္မ္းမ်ားသည္  စစ္တုိက္ကစားနည္းမ်ားျဖစ္သည္ဟု ၾကားဖူးပါသည္။ ထုိဂိမ္းမ်ားကုိ တည္ထြင္ေသာ ဂြ်န္ကါးမက္( John Carmack) ကုိ လူမ်ားက၊ အၾကမ္းဖက္မႈႏွင့္ ေသနတ္ပစ္မႈမ်ားသည္ ထုိဂိမ္းမ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္သည္ဟူ၍ အျပစ္တင္ေဝဖန္ၾကသည္။ ဤကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ဘယ္လုိျမင္ပါသလဲ?
          ေနာက္တင္သြင္းေသာစာတမ္းမွာ ပါေမာကၡေပၚလီစုိင္း (Prof. Polly W-Sy)ျဖစ္သည္။ ပါေမာကၡတင္သြင္းေသာ စာတမ္းမွာ ဖီဘုိနာစီ ကိန္းစဥ္မ်ား( Fibonacci Sequence) ႏွင့္ အျခားကိန္းဂဏန္း ကိန္းစဥ္မ်ား၏ ပုံစံမွာ ဤသုိ႔ျဖစ္သည္။
          1,1,2,3,5,8,13,21,34,55,….ဤကိန္းစဥ္၏ ကိ္န္းဂဏန္းတုိင္းသည္ သူ႔ေရွ႕ကဂဏန္းႏွစ္လုံး၏ ေပါင္းလဒ္ျဖစ္သည္။ ဥပမာ 1+1=2, 1+2=3, 3+5=8, 8+13=21, 13+21=34, 21+34=55, ………ျဖစ္သည္။ ထုိုကိ္န္းစဥ္၏ တတိယကိန္းမွ စတင္၍ ရရွိေသာအခ်ိဳးမ်ားျဖစ္ ေသာ 
2/3 , 3/5 , 5/8 ,  8/13 ,  13/21  ,
တုိ႔ကုိ ေရႊအခ်ိဳးမ်ား (golden ratios) ဟုေခၚသည္။ ထုိအခ်ိဳးမ်ားအတုိင္း တည္ေဆာက္ထားေသာ ေထာင့္မွန္စတုဂံမ်ားကုိ ေရႊစတုဂံမ်ား golden rectangles  ဟုေခၚသည္။
          ယင္္းစတုဂံမ်ားသည္ အလြန္လွပၿပီး၊ အခ်ိဳးက်ေသာစတုဂံမ်ားျဖစ္သည္ဟူ၍ သခ်ၤာပညာရွင္မ်ားက ယုံၾကည္ၾကသည္။
          ဤစာတမ္းႏွင့္ပတ္သက္၍လည္း ေမးစရာရွိေသာ္လည္း၊ အခ်ိန္မရွိသျဖင့္ မေမးလုိက္ရေသာေမးခြန္းတစ္ခုရွိပါသည္။ ၄င္းမွာ-
          ကြ်ႏု္ပ္တုိ႔ အိမ္တြင္အသုံးျပဳေနေသာ ရုပ္ျမင္သံၾကားစက္မ်ားကုိ ေထာင့္ျဖတ္မ်ဥ္း၏ အလ်ားမ်ားျဖစ္ၾကေသာ  20”   30”   40”     စသည္ျဖင့္ တုိင္းတာၾကသည္ကုိ ေတြ႔ရပါသည္။ ယင္းရုပ္ျမင္သံၾကားစက္မ်ား၏ အလ်ားႏွင့္အနံတုိ႔ကုိ ၾကည့္ေသာ္၊ အလ်ားသည္ အလြန္ရွည္ေနသည္ကုိ ေတြ႔ရပါသည္။ အကယ္၍ ရုပ္ျမင္သံၾကားစက္မ်ား၏  ဖန္သား၏ အလ်ားႏွင့္အနံအခ်ိဳးကုိ ေရႊစတုဂံ၏ အခ်ဳိးမ်ားျဖင့္ တည္ေဆာက္လွ်င္၊ ပုိ၍ အခ်ဳိးက်၊ လွပမည္ ျဖစ္မည္ု ယူဆပါသလား?
          ေနာက္တင္သြင္းသည့္စာတမ္းမွာ ေမသိရိသဇင္( တတိယႏွစ္၊ COE ေက်ာင္းသူ၊ မႏၱေလးတကၠသုိလ္၏ The Mathematical Culture in Myanmar ( ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ သခ်ၤာ ယဥ္ေက်းမႈ) ျဖစ္သည္။ ဤ စာတမ္းတြင္ ေရွးျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ သခ်ၤာ၏အခန္းက႑ကုိ ေဖၚျပသြားပါသည္။ ျမန္မာလူမ်ိဳးတုိ႔၏ ေန႔စဥ္ဘဝတြင္ ပါဝင္ေနေသာ သခ်ၤာသေလာတရားမ်ားကုိ ေဖၚျပသြားပါသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ အခ်ိန္တုိင္းတာရာတြင္ အသေခ်ၤ၊ အသခ်ၤာ၊ အေလးခ်ိန္တုိင္းတာရာတြင္ က်ပ္သား၊ ပိႆာ၊ ထုထည္တုိင္းတာရာတြင္ ျပည္၊ တင္း၊ အကြာအေဝးတုိင္းတာရာတြင္ ယူဇနာ၊ စသည္တုိ႔ကုိ ေျပာရင္း၊ ကမာၻအရပ္ရပ္တြင္ သုံးေနေသာတုိင္းတာနည္းစနစ္မ်ားျဖင့္ ဆက္သြယ္ပုံတုိ႔ကုိ ေျပာသြားပါသည္။
          ဤစာတမ္း    တြ င္ ကြ်န္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ပင္ မေျဖႏုိင္ေသာ ေမးခြန္းတစ္ခုကုိ ဤကဲ့သုိ႔ေမးခဲ့ပါသည္။ ဆန္ရဲ႕ထုထည္ကုိ တုိင္းတာရာမွာ တစ္ျပည္ကုိ ရွစ္လုံးလုိ႔ၾကားဖူးပါတယ္။ အိမ္ေတြမွာထမင္းခ်က္တဲ့အခါမွာ ႏုိ႔ဆီဘူးတစ္လုံး၊ ႏွစ္လုံးစသည္ျဖင့္ တုိင္းတာၾကပါတယ္။ ဒီေနရာမွာထူးဆန္းေနတာတစ္ခုက ျပည္၊ တင္း၊ အစစရွိတဲ့ တုိင္းတာမႈေတြဟာ ေရွးက်တဲ့စနစ္ေးတြျဖစ္ပါတယ္။ ႏုိ႔ဆီဘူးဆုိတာက အခုသိပံၸၸတုိးတက္တဲ့ေခတ္မွာ ေခတ္သစ္တီထြင္မႈတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ျပည္ကုိရွစ္လုံး အားလုံးကလက္ခံထားၾကပါတယ္။ အခုလုိ ေရွးကတည္းက ေပၚေပါက္ခဲ့တဲ့ အသုံးအႏႈန္းနဲ႔၊ အခုေခတ္တီထြင္ထားတဲ့ ႏုိ႔ဆီဘူးဟာ၊ ဘယ္လုိလုပ္ၿပီး ဆက္စပ္သြားတာလဲ
။ တုိက္ဆုိင္တာဆုိရင္လည္း ဒါကုိဘယ္လုိေတြ႔တာလဲ၊ ဘယ္တုန္းက ဘယ္သူကေတြ႔တာလဲ?
          ဒီေမးခြန္းကေတာ့ အားလုံးအတြက္ ေတြးစရာတစ္ခုအေနနဲ႔ဘဲ အဆုံးသတ္သြားပါတယ္။
          ေနာက္တင္သြင္္းသည့္ စာတမ္းမွာ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္သခ်ၤာဌာနမွ ေဒါက္တာေအးၿပဳံး၏ (             )(တရုတ္စားၾကြင္းသီအုိရမ္ႏွင့္ အသံုးခ်ပုံမ်ား) ျဖစ္သည္။
          Remainder Theorem ဟုေခၚေသာ စားၾကြင္းသီအုိရမ္သည္ ယခုဆယ္တန္းအဆင့္သင္ရုိးတန္းထဲတြင္ ပါဝင္သည္။ ၄င္းသည္ အကၡရာသခ်ၤာနယ္ပယ္ထဲတြင္ ရွိပါသည္။ Clinese Remainder Theorem သည္ကား Number Theory ဟုေခၚေသေသာ ကိန္းဂဏန္းသီအုိရီနယ္ပယ္ထဲတြင္ ပါဝင္ပါသည္။ ကိန္းဂဏန္းသီအုိရီႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဆရာဦးကုိကုိေလးေျပာဖူးေသာစကားတစ္ခုကုိ သတိရပါသည္။ သူကဆုိသည္မွာ ခက္ခဲတဲ့ သခ်ၤာအေတြးအေခၚေတြကုိလည္း မေလ့လာဘဲ၊ အေပါင္း၊ အႏႈတ္၊ အေျမွာက္၊ အစားတက္ရုံနဲ႔ သခ်ၤာပညာရွင္ျဖစ္ခ်င္ရင္၊ ကိန္းဂဏန္းသီအုိရီကုိ ေလ့လာပါ၊ ကိန္းဂဏန္းသီအုိရီထဲက ဘယ္သူမွအေျဖမသိေသးတဲ့ ပုစာေတြရွိပါတယ္။ ဒီေတြကုိႀကိဳးစားၿပီး အေျဖရွာပါ။ ဤသုိ႔ဆုိၿပီး၊ သခ်ၤာပညာရွင္ အြိဳင္လာက ဖါးမက္၏အေမးကုိ ေျဖခဲ့ပုံကုိ ရွင္းျပေလးသည္။
          Chinese Rremainder Theorem ၏ အဆုိကုိနားလည္ရန္၊ relatively prime ဟုေခၚ ေဝါဟာရႏွင့္ x=y (modm) ဟူေသာ ညီမွ်ျခင္း၏ အဓိပါကုိ သိရပါမည္။
          ကိန္းျပည့္ႏွစ္ခုသည္ relatively prime ျဖစ္သည္ဟူသည္ကား၊ ၄င္းတုိ႔ႏွစ္ခုစလုံးကုိ စား၍ ျပတ္ေသာဂဏန္းသည္ 1ပဲရွိသည္ဟု ဆုိလုိသည္။ ဥပမာ 6 ႏွင့္7သည္ relatively primeျဖစ္သည္။ ၄င္းတုိ႔ႏွစ္ခုစလုံးကုိစား၍ ျပတ္ေသာဂဏန္းသည္ 1တစ္ခုပဲရွိသည္။ သုိ႔ေသာ္ 6 ႏွင့္ 8သည္  relatively prince မျဖစ္သည္။ ၄င္းတုိ႔ႏွစ္ခုစလုံးကုိ 2 နဲ႔ စား၍ ျပတ္သည္။
          x=y (modm)
          ဟူေသာ အဓိပါယ္မွာ x-y သုိ႔မဟုတ္ y-x ကုိ m နဲ႔ စာ း၍ျပတ္သည္ဟုဆုိလုိသည္။ ဥပမာ 7=13 7     7=13(mod2) ျဖစ္သည္။ အေၾကာင္းမွာ 13-7=6 ကုိ 2 နဲ႔စား၍ ျပတ္သည္။ Chinese Remainder Theorem ၏ အဆုိမွာ ဤသုိ႔ျဖစ္သည္။
                    b1   b2  b3     ……   bn        တုိ႔သည္ ကိန္းျပည့္မ်ားျဖစ္ၾကၿပီ၊  m1  m2 m3  ………mn        
           တုိ႔သည္ relatively prince ျဖစ္ေသာ ကိန္းျပည့္မ်ားျဖစ္ၾကလွ်င္
          x=bi (modmi ) ,   i= 1,2,…..n           ျဖစ္ေစမည့္ x တစ္ခုတည္းရိွသည္။ ဆုိလုိသည္မွာ အကယ္၍ b1, b2,…. bn တုိ႔သည္ အတဲြလုိက္ ဆခဲြကိန္း 1 သာရွိေသာ (၄င္းတုိ႔ႏွစ္ခုတုိင္းကုိ စား၍ ျပတ္ေသာဂဏန္းသည္ 1တစ္ခုတည္းသာရွိေသာ) ကိန္းျပည့္မ်ားျဖစ္ခဲ့လွ်င္
          x-b1 ကုိ m1 ျဖင့္ စား၍ ျပတ္ေစေသာ
          x-b2ကုိ m2 ျဖင့္ စား၍ ျပတ္ေစေသာ
          ……..
          x-bn ကုိ mn ျဖင့္စား၍ျပတ္ေစေသာ တစ္ခုတည္းေသာ ကိန္းျပည့္ x ကုိ ရွာႏုိင္လိမ့္မည္ ဟူ၏။
          ဤအဆုိကုိ Chinese Remainder Theorem(တရုတ္စားၾကြင္းသီိီအုိရမ္) ဟုေခၚ၏။
ဤစာတမ္း၏အမည္ကုိ Chinese Remaider Theorem နွင့္ အသုံးခ်ပုံမ်ားဟူ၍ ေပးထားျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ အနည္းငယ္ရွင္းရန္ လုိအပ္ပါသည္။
          Chinese Remainder ၏ အဆုိကုိေလ့လာၾကည့္ေသာအခါ၊ ေနာက္ဆုံးေကာက္ခ်က္တြင္
          x-b1 ကို m1 ျဖင့္ စား၍ ျပတ္ေသာ
          x-b2 ကုိ m2 ျဖင့္စား၍ျပတ္ေသာ 
…………………………………….
          x – bn  ကို……mn  ျဖင့္ စား၍  ျပ တ္ ေသာ ….
ကိန္းျပည့္ x တစ္ခုတည္းကုိ ရွာႏုိင္သည္ဟူ၍သာ ဆုိထားသည္။ ယင္းတန္ဖုိးကုိ ဘယ္လုိရွာသည္ဟူသည္ကုိ ေျပာမထားပါ။
          ထုိ႔ေၾကာင့္ဥာဏ္စမ္းပုဒ္စာမ်ားကုိ တြက္သည့္အခါ Chinese Remainder Theorem က အေျဖရွိျခင္းကုိသာ အာမခံသည္ကုိ သတိျပဳပါ။ အေျဖကုိဘယ္ရွာသည္ ဟု ေျပာမထားပါ။
          ေအာက္ပါဥာဏ္စမ္းပုစၦာသည္ ထုိအခ်က္ကုိ ေကာင္းစြာေပၚလြင္ေစပါသည္။
          ရန္ကုန္မွ မႏၱေလးသုိ႔ ခုတ္ေမာင္းေသာရထား ႏွစ္စင္းသည္ တစ္နာရီမုိင္ ၄၀ ႏႈံး၊ ႏွင့္ တစ္နာရီ ၄၃မုိင္ ႏႈံးတုိ႔ျဖင့္ အသီးသီး ခုတ္ေမာင္းၾကသည္။
          ပထမရထားျဖစ္ေသာတစ္နာရီမုိင္ ၄၀ႏႈံးျဖင့္ ေမာင္းေသာရထားသည္ အခ်ိန္နာရီအနည္းငယ္ၾကာေသာ္ မႏၱေလးေရာက္ရန္ ၆မုိင္သာလုိေတာ့သည္။ ဒုတိယရထားျဖစ္ေသာ တစ္နာရီကုိ ၄၃မုိင္ႏႈံးျဖင့္ ေမာင္းေသာရထားသည္ အခ်ိန္အနည္းငယ္ၾကာေသာ္ မႏၱေလးေရာက္ရန္ ၂၂မုိင္သာ လုိေတာ့သည္။ ရန္ကုန္ႏွင့္ မႏၱေလး၏ အကြာအေဝးကုိရွာပါ။ (အားလုံးသည္ ကိန္းျပည့္မ်ားျဖစ္သည္။)
                         
                                 40 mph                                     6m
  (   ရန္ ကုန္   ----------------------------------------------=---------­x----------  မႏၱ ေလး                                                                                    )                              43  mph                     22m


ရန္ကုန္ႏွင့္ မႏၱေလး အကြာအေဝး= x မုိင္ျဖစ္လွ်င္
(x-6) ကုိ 40ျဖင့္ စား၍ျပတ္သည္။
                                                                               
(x-22) ကုိ 43 ျဖင့္ စား၍ျပတ္သည္
Chinese Remainder Theorem ထဲတြင္
           b1 = 6            b2 = 22     
          m1 = 40           m2 = 43                                
ထုိအခါတြင္
          40 ႏွင့္ 43 တုိ႔၏ ဗုံဆခဲြကိန္းသည္  1 တစ္ခုတည္းရွိ၏။ ထုိ႔ Chinese Remaindre Theorm အရ
(x-6) ကုိ 40 ျဖင့္  စား၍ျပတ္ေသာ
(x-22) ကုိ 43 ျဖင့္ စား၍ျပတ္ေသာ
ကိန္းျပည့္ x တစ္ခုတည္းကုိ ရွာႏုိင္သည္။
(x-6) ကုိ 40 ျဖင့္  စား၍ ျပတ္ၿပီး (x-22) ကုိ 43 ျဖင့္ စား၍ ျပတ္ေသာေၾကာင့္
(x-6)= 40a
(x-22)=43b
 ျဖစ္ေစမည့္ ကိန္းျပည့္ a နွင့္ b ကုိ ရွာႏုိင္သည္။
ထုိ႔ေၾကာင့္
40a+6= x
43b+22=x
ထုိ႔ေၾကာင့္
X=40a+6 = 43b+22…….
ညီမွ်ျခင္း   ကုိ ေျပလည္ေစမည့္ ကိန္းျပည့္ a နွင့္  b ကုိရွာရန္ ေအာက္ပါအတုိင္း စမ္းသပ္ၾကည့္မည္။

                      40 a + 6                   43 b + 22

                a=1   ,  46                      b=1      , 65     
               a=  2 , 86                        b=2   ,    108    
                ……………..                     ………………..
              a= 9     ,   366                 b = 8    ,   366       ,


ဤစမ္းသပ္ခ်က္အရ
a =9 ျဖစ္လွ်င္  40a+6= 366
b=8 ျဖစ္လွ်င္ 43b+22= 366
ထုိ႔ေၾကာင့္
 x= 40a+6 =43b+22= 366
ထုိ႔ေၾကာင့္  ရန္ကုန္ႏွင့္ မႏၱေလးအကြာအေဝး= 366 မုိင္
          ဤစာတမ္းၿပီးသည့္ေနာက္၊ ေနာက္ဆုံးေန႔၏ ညေနပုိင္းအစီအစဥ္တြင္ (      )  (အစုလုိက္အဖဲြ႔၏ ေဆြးေႏြးပဲြ) ႏွင့္ ပိတ္ပဲြတုိ႔ျဖစ္ပါသည္။ အစုလုိက္အဖဲြ႔၏ ေဆြးေႏြးပဲြအတြက္ ေမးလုိသည့္ေမးခြန္းမ်ားကုိ ႀကိဳတင္၍ ေတာင္းေသာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ေမးလုိေသာ ေမးခြႏ္းကုိ နံနက္တြင္ေပးထားခဲ့ပါသည္။
          ေဆြးေႏြးပဲြတြင္ စင္ေပၚ၌ ပါေမာကၡရွစ္ေယာက္ေလာက္ တန္းစီ၍ ထုိင္ေနၾကပါသည္။ ေဆြးေႏြးပဲြတြင္
ထုိပါေမာကၡရွစ္ေယာက္က တလွည့္စီစကားေျပာၾကပါသည္။ သူတုိ႔ဘာေတြေျပာသည္ကုိေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ဘာမွနားမလည္ပါ။ အခ်ိန္အားျဖင့္ တစ္နာရီေက်ာ္ၾကာသြားပါသည္။ ထုိ႔ေနာက္ စာတမ္းတင္ေသာသူမ်ားႏွင့္ အခမ္းအနားျပဳလုပ္ေသာသူမ်ားကုိ ဂုဏ္ျပဳလုပ္ေသာ သူမ်ားကုိ ဂုဏ္ျပဳလက္မွတ္မ်ားေပးသည့္ အခ်ိန္မွာလည္း တစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ ၾကာပါသည္။
          ေမးခြန္းမ်ားေျဖခ်ိန္သုိ႔ ေရာက္ေသာ္၊ တက္ေရာက္သူမ်ားကေပးထားေသာေမးခြန္းမ်ားကုိ စလုိက္နဲ႔ ထုိးျပပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္ေမးထားခဲ့ေသာေမးခြန္းမွာ ဤသို႔ျဖစ္ပါသည္။
          သခ်ၤာသင္ၾကားရာတြင္၊ ေက်ာင္းသားအား အေျဖကုိရႏုိင္ေသာ လ်င္ျမန္ႏႈံးကုိ ဘယ္ေလာက္အေလးေပးသင့္ပါသည္။ ေအာက္ပါအေျဖမ်ားထဲမွ တစ္ခုခုကုိ ေရြးပါ။
(၁) အနည္းငယ္ ?
(၂) မ်ားမ်ား ?
(၃) လုံးဝအေလးမေပးသင့္ပါ ?
ကြ်န္ေတာ္၏ ကုိယ္ပုိင္အယူအဆမွာ နံပါတ္(၃) လုံးဝအေလးမေပးသင့္ပါ ဟူ၍ ျဖစ္ပါသည္။
          ေမးခြန္းကုိ ေျဖၾကားရာတြင္ သခ်ၤာသင္ၾကားျခင္း၏ရည္ရြယ္ခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳးရွိပုံကုိသာ ေျပာသြားခဲ့ပါသည္။ ေနာက္ဆုံးပိတ္ပဲြတြင္ သခ်ၤာ အသင္းႏွင့္ ဝိဇာသိပံ ပညာရွင္အဖဲြ႔၏ ဥကၠဌက ေဒါက္တာသိမ္းျမင့္က၊ ေရွ႕ႏွစ္ ကုိးႀကိမ္ေျမာက္ေဆြးေႏြးပဲြကုိ မႏၱေလးတကၠသုိလ္တြင္ က်င္းပမည္ျဖစ္ေၾကာင္းကုိ ေၾကျငာခဲ့ပါသည္။
          ဤသည္ကား၊ ဖံြ႔ၿဖိဳးဆဲႏုိင္ငံမ်ားတြင္ ရွစ္ႀကိမ္ေျမာက္ သိပံႏွင့္ သခ်ၤာပညာေရးုဆိုင္ရာ ေဆြးေႏြးပဲြ၏ အေတြ႔အႀကံဳျဖစ္ပါသည္။

 The End

                                                                                      ေဒါက္တာ ခင္ေမာင္ဝင္း(သခ်ၤာ)