Sunday, December 13, 2015

ပင္ဒုိးရား၏ ေသတၱာ တကၠသုိလ္ေရႊရီဝင္း


ပင္ဒုိးရား၏ ေသတၱာ
တကၠသုိလ္ေရႊရီဝင္း

အခုေျပာမယ့္ပုံျပင္က ဂရိႏုိင္ငံမွာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက ရွိခဲ့တဲ့ ပုံျပင္ျဖစ္တယ္။
          လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္းေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာက ဂရိလူမ်ိဳးေတြဟာ နတ္ေတြကုိ ယုံၾကည္ၾကတယ္။ နတ္ေတြဟာတစ္ဦးခ်င္းစီမွာ ကုိယ္ပုိင္ ပုံသ႑ာန္ေတြရွိၾကၿပီး အထူးျခားတဲ့တန္ခုိးေတြ ကုိယ္စီရွိၾကတယ္။ အဲဒီနတ္ေတြဟာ ကမာၻေပၚက ျဖစ္ပ်က္တာေတြနဲ႔ ဆက္ႏြယ္ၾကတယ္လုိ႔ ယုံၾကည္တယ္။ သူတုိ႔က မုိးေတြကုိရြာသြန္းေစၿပီး သီးႏွံေတြျဖစ္ထြန္းေစတယ္။ အဲဒီနတ္ေတြေၾကာင့္ မီးေတာင္ေတြေပါက္ကဲြတာ၊ ေရႀကီးတာ၊ ငလ်င္လႈပ္တာေတြျဖစ္တယ္လုိ႔ ယုံၾကည္တယ္။
          ဂရိလူမ်ိဳးေတြဟာ အဲဒီနတ္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဇာတ္လမ္းေတြအမ်ားႀကီးေျပာၾကတယ္။ သူတုိ႔က အဲဒီနတ္ေတြဟာ အုိလမ္းပတ္ ေတာင္ထိပ္မွာ ေနၾကတယ္လုိ႔ေျပာတယ္။ အဲဒီေတာင္ထိပ္မွာေနၾကတဲ့ နတ္ေတြအေၾကာင္းေတြကိ ဂရိရုိးရာပုံျပင္ေတြလုိ႔ လူေတြက လက္ခံၾကတယ္။
          ပင္ဒုိးရားရဲကေသတၱာဟာ ဂရိရုိးရာပုံျပင္တစ္ပုဒ္ျဖစ္တယ္။ အဲဒီပုံျပင္ရဲ႕အစမွာ ကမာၻႀကီးမွာ ဟုိးေရွးေရွးတုန္းက အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္မွမရွိဘူးလုိ႔ ေျပာတယ္။ ဒီေတာ့ အုိလမ္းပတ္ေတာင္ထိပ္ကုိ အုပ္စုိးတဲ့ နတ္မင္းႀကီဒ ဇီယုက သူ႔ရဲ႕နတ္သားတစ္ပါးကုိ ရႊံ႕နဲ႔ အမ်ိဳးသမီးရုပ္ထု ထုေစတယ္။ အဲဒီပထမဆုံးမိန္းမကုိ ထုတဲ့နတ္သားက အဲဒီအရုပ္ကုိ ပင္ဒုိးရားလုိ႔ နာမည္ေပးတယ္။
          နတ္ေတြက အဲဒီအရုပ္ေလးကုိ လက္ေဆာင္ေတြအသီးသီးေပးၿပီး ကမာၻေျမျပင္ကို လႊတ္လုိက္တယ္။ သူ႔ကုိေပးလုိက္တဲ့လက္ေဆာင္ေတြက ရုပ္ရည္လွပျခင္း၊ ဂီတပညာ၊ ခ်ည္ငင္တဲ့ အတတ္ပညာ၊ အခ်ဳပ္အလုပ္ပညာနဲ႔ စပ္စုတဲ့စိတ္ စတာေတြျဖစ္တယ္။ နတ္မင္းႀကီးဇီးယု က ပင္ဒုိးရားကုိ ေသတၱာတစ္လုံး ေပးလုိက္တယ္။ သူက သူေပးလုိက္တဲ့ ေသတၱာကုိ ဘယ္ေတာ့မွ မဖြင့္နဲ႔လုိ႔မွာလုိက္တယ္။
          ဟမ္း လုိ႔ေခၚတဲ့ တမန္ေတာ္က ပင္ဒုိးရားလုိ အုိလမ္းပတ္ေတာင္ေပၚကေန ကမာၻႀကီးဆီကုိ ေခၚေဆာင္သြားေပးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ကမာၻႀကီးဟာ အလြန္ေပ်ာ္စရာေကာင္းၿပီး ဒုကၡေတြ ဝမ္းနည္းမႈေတြတစ္ခုမွမရွိတဲ့ အရပ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ပင္ဒုိးရားရဲ႕ေသတၱာအေၾကာင္း ဆက္ေျပာပါေတာ့မယ္။ ဟုိးေရွးေရွးတုန္းက ကမာၻေပၚမွာ အက္ပီမိသိရပ္လုိ႔ေခၚတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူဟာ ပင္လယ္ကမ္းစပ္နဲ႔ နီးတဲ့ တုိင္းျပည္မွာ တစ္ေယာက္တည္းေနတယ္။ တစ္ေန႔မွာ အက္ပီမိသိရပ္ ရဲ႕ အိမ္ကုိ တံခါးလာေခါက္တယ္။ သူတံခါးဖြင့္လုိက္ေတာ့ တံခါးဝမွာ သိပ္ကုိခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ ရပ္ေနတာေတြ႔ရတယ္။ သူေတြ႔ေတာ့ ပင္ဒုိးရပ္ပါပဲ။ အက္ပီမိသိရပ္ ရဲ႕ တစ္သက္တာမွာ အခုလုိပုံစံမ်ိဳး တစ္ခါမွမေတြ႔ဖူးဘူး။
          ဒီအမ်ိဳးသမီးရဲ႕ေခါင္းမွာ ပန္းေတြပန္ထားတယ္။ အလြန္ေကာင္းမြန္တဲ့ အသားနဲ႔ခ်ဳပ္ထားတဲ့ အကၤ် ီရွည္ကုိ ဝတ္ထားတယ္။
          သူ႔လက္ထဲမွာ ေစာင္းေလးနဲ႔ေရႊေရာင္ေသတၱာေလးကုိ ကုိင္ထားတယ္။
          အဲဒီမိန္းကေလးက “ကြ်န္မနာမည္ ပင္ဒုိးရားပါ။ ကြ်န္မကုိ နတ္မင္းႀကီး ဇီးယုက ရွင့္ရဲ႕ဇနီးအျဖစ္ လႊတ္လုိက္တာပါ” လုိ႔ေျပာတယ္။
          အက္ပီမိသိရပ္က သူ႔အကုိ ပရုိမိသိရပ္ေျပာထားတဲ့ စကားကုိ သတိရတယ္။ သူ႔အစ္ကုိက ဇီးယုဆီက ဘယ္လုိလက္ေဆာင္မွ လက္မခံပါနဲ႔လုိ႔ ေျပာထားတယ္။
          ဒါေပမယ့္ အက္ပီမိသိရပ္က ပင္ဒုိးရားကုိ ျငင္းဖုိ႔ခက္ေနတယ္။ ပင္ဒုိးရားဟာ ကမာၻေပၚမွာ အလွပဆုံး မိန္းကေလးသည္းျဖစ္ေနတယ္။
          ဒါေၾကာင့္ ပင္ဒုိးရားကုိ လက္ခံလုိက္တယ္။ ပင္ဒုိးရားလက္ထဲက ေရႊေသတၱာကုိ အက္ပီမိသိရပ္က စိတ္ဝင္စားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီေသတၱာထဲမွာ ဘာပါသလဲလုိ႔ေမးလုိက္တယ္။
          ပင္းဒုိးရား “ဘာပါသလဲဆုိတာ ကြ်န္မလည္းမသိဘူး။ နတ္မင္းႀကီး ဇီးယုက ကြ်န္မကုိ ေပးလုိက္တာ၊ သူက ဘယ္ေတာ့မွ ဒီေသတၱာကုိ မဖြင့္ဖုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္” လုိ႔ ရွင္းျပတယ္။
          အက္ပီမိသိရပ္က “ဒါဆုိရင္ မင္းအဲဒိေသတၱာကုိ မဖြင့္သင့္ဘူး” လုိ႔ေျပာတယ္။
          ပင္ဒုိးရာကလည္း မဖြင့္ပါဘူးလုိ႔ ကတိေပးတယ္။
          ဒါနဲ႔ ပင္ဒုိးရားနဲ႔ အက္ပီမိသိရပ္တုိ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာေနထုိင္ၾကတယ္။
          ပင္ဒုိးရာဟာ အိမ္မႈကိစၥေတြကုိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ပဲ လုပ္တယ္။ သူ႔ကုိ နတ္မင္းေတြေပးလုိက္တဲ့ လက္ေဆာင္ေတြနဲ႔ ခ်က္ျပဳတ္တတ္တယ္။ ဗုိင္းငင္တတ္တယ္။ ေစာင္းတီးတတ္တယ္။ ေရကူးတတ္တယ္။ ကြင္းျပင္မွာ ေျပးလႊားတယ္။ ကမာၻႀကီးမွာရွိတဲ့ အရာေတြအားလုံးကုိ စပ္စပ္စုစုေလ့လာတယ္။
          သူသိပ္ကုိ သိခ်င္စပ္စုခ်င္တာကေတာ့ ေရႊေရာင္ေသတၱာထဲမွာ ဘာရွိသလဲဆုိတာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ခုတင္ေအာက္မွထားတဲ့ ေသတၱာကုိ မၾကာမၾကာထုတ္ၾကည့္တယ္။
          သူအဲဒီလုိၾကည့္တာကုိ သူ႔ေယာက်္ားက တားျမစ္တယ္။ ဒီေတာ့ ပင္ဒုိးရာက “ကြ်န္မ ဒီေသတၱာရဲ႕ အဖုံးေလးကုိ နည္းနည္းေလးဖြင့္ၾကည့္လုိ႔ရတယ္ မဟုတ္လား” လုိ႔ေမးတယ္။
          သူ႔ေယာက်္ားက “မင္းကုိ နတ္မင္းႀကီး ဇီးယုက မဖြင့္ၾကည့္ရဘူးလုိ႔ ေျပာထားတယ္မဟုတ္လား” ဆုိၿပီးတားတယ္။
          ဒီေတာ့ ပင္ဒုိးရားက “ရွင္ေျပာတာဟုတ္ပါတယ္” ဆုိုၿပီး အဲဒီေသတၱာကုိ ေျမေအာက္ခန္းမွာသြားၿပီး ထားလုိက္တယ္။ ဒါေပမမယ့္ပင္ဒုိးရားဟာ ေျမေအာက္ခန္းေတြကုိ အေၾကာင္းမရွိအေၾကာင္းရွာ ဆင္းၿပီး ေသတၱာေလးကို ကုိင္ၾကည့္တယ္။
          သူ႔ေယာက္်ားက “မင္း အဲဒီေသတၱာကုိ သြားၾကည့္ျပန္ၿပီလား” လုိ႔ေမးေတာ့ သူက “ဟုတ္တယ္။ အဲဒီေသတၱာထဲမွာ ေရႊဒင္းဂါးေတြ ရွိရင္ရွိမွာ” လုိ႔ ျပန္ေျဖတယ္။ သူ႔ေယာက္်ားက နတ္မင္းႀကီး ဇီးယုရဲ႕စကားကိုိ ထပ္သတိေပးၿပီး အဲဒီေသတၱာကုိ ကမ္းစပ္က ေသာင္ျပင္မွာ ျမွဳပ္လုိက္ဖုိ႔ေျပာတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း မရဘူး။ ပင္ဒုိးရားရဲ႕စပ္စုတဲ့စိတ္၊ စူးစမ္းလုိတဲ စိတ္က တားမရဘူး။
          ေနာက္ဆုံးေတာ့ ပင္ဒုိးရားဟာ အဲဒီေသတၱာကုိ ဖန္ဘူးထဲထည့္တယ္။ အဲဒီဖန္ဘူးကုိ ေသတၱာထဲထည့္ၿပီး ႀကိဳးနဲ႔ခ်ည္ၿပီး ေရတြင္းေဟာင္းတစ္ခုထဲ ပစ္ခ်ၿပီး ခ်ည္ထားလုိက္တယ္။ အဲဒီလုိ ေရတြင္းပ်က္ထဲ ေရႊေသတၱာခ်ၿပီး ေနာက္ပုိင္း ပင္ဒုိးရားဟာ နည္းနည္းေတာ့ ေသတၱာကုိ ေမ့သလုိျဖစ္သြားတယ္။
          ဒါေပမယ့္ ၾကာၾကာမေမ့ႏုိင္ပါဘူး။ သူ႔ရဲ႕စပ္စုတဲ့စိတ္က သူ႔ကုိလႈပ္ႏုိးေနတယ္။
          မုိးေတြရြာတဲ့ ေန႔တစ္ေန႔မွာ သူ႔ေယာက္်ားက အလုပ္ကိစၥနဲ႔ အျပင္ထြက္သြားတယ္။ အဲဒီအခါမွာ ပင္ဒုိးရားဟာ အိမ္မွာ တစ္ေယာက္တည္းရွိတုန္း ေရႊေရာင္ေသတၱာထဲမွာ ဘာရွိမလဲဆုိၿပီး သိခ်င္တဲ့စိတ္ေတြ ႏုိးထလာတယ္။ သူ႔စိတ္ထဲမွာ သူထားထားတဲ့ ေရတြင္းပ်က္ႀကီးထဲမွာ အဲဒီေရႊေသတၱာရိွေသးရဲ႕လားဆုိတာ ေတြးတယ္။
          အဲဒီအေတြးနဲ႔ စပ္စုလုိတဲ့ ပင္ဒုိးရားဟာ မုိးသဲႀကီးမဲႀကီးရြာၿပီး လွ်ပ္စီးေတြလက္၊ မုိးၿခိမ္းေနတာကုိ ဂရုမစုိက္ဘဲ ေရတြင္းဆီကုိ သြားၿပီး တြင္းထဲက ေသတၱာကုိ အေပၚတင္လုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေသတၱာကုိ ဒရြတ္တုိက္ဆဲြၿပီး မုိးလြတ္ရာကုိ ယူခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ေသတၱာကုိဖြင့္ ဖန္ဘူးကုိထုတ္၊ ဖန္ဘူးထဲက ေရႊေသတၱာကုိ ယူလုိက္တယ္။ မုိးဟာပုိၿပီးေတာ့ေတာင္ သည္းလာတယ္။ ပင္ဒုိးရားရဲ႕လက္ထဲက ေရႊေသတၱာဟာလည္း ေၾကာက္စရာေလမုန္တုိင္းရဲ႕ အလင္းနဲ႔ အေရာင္ေတာက္ပေနတယ္။ ပင္ဒုိးရားရဲ႕စိတ္ထဲမွာ ေရႊေသတၱာက သူ႔ကုိဖြင့္ဖုိ႔ေျပာေနတယ္လုိ႔ ထင္ေနတယ္။
          “ငါဒီေသတၱာကုိ ဖြင့္လုိ႔မျဖစ္ဘူး။ နတ္မင္းႀကီး ဇီးယုက မဖြင့္ဖုိ႔ ေသခ်ာမွာလုိက္တာ။ ဒါေပမယ့္လည္း ေသတၱာအဖုံးေလးကုိ နည္းနည္းေလး မၿပီးေခ်ာင္းၾကည့္ရင္ ရႏုိင္တာပဲ။ အထဲမွာဘာရွိသလဲဆုိတာ ငါသိခ်င္လွၿပီ”
          အဲဒီလုိေတြးၿပီး ေသတၱာရဲ႕အဖုံးကုိ နည္းနည္းေလးမလုိက္တာနဲ႔ အင္မတန္ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ သတၱဝါတစ္ေကာင္ ဟာ ေတာင္ပံခတ္ၿပီး ထြက္လာတယ္။ ပင္ဒုိးရားဟာ ေၾကာက္လန္႔ၿ႔ပီး ေသတၱာကုိလႊတ္ခ်လုိက္တာ ေသတၱာထဲက ေနာက္ထပ္ရုပ္ဆုိးဆုိးနဲ႔ သတၱဝါေတြထြက္လာတယ္။ သူတုိ႔ပါးစပ္က စူးစူးရွရွေအာ္ၿပီး ေတာင္ပံေတြခတ္ၿပီး ပင္ဒုိးရားရဲ႕ ေခါင္းေပၚမွာ ပ်ံဝဲေနၾကတယ္။ သူတုိ႔ပါစပ္က သူတုိ႔နာမည္ေတြကုိ ေျပာေနတာျဖစ္တယ္။ သူတုိ႔ကေတာ့ မနာလုိစိတ္၊ ေမာဟစိတ္၊ ဝန္တုိစိတ္၊ ရုိင္းစုိင္းေသာစိတ္၊ မုန္းတီးစိတ္၊ အာဃာတစိတ္တုိ႔ ျဖစ္ၾကတယ္။
          ပင္ဒုိးရားဟာ သူ႔ရဲ႕ေခါင္းကုိ လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ကာထားေပမယ့္ ေစာေစာ သတၱဝါေတြကေတာ့ သူ႔ေခါင္းကုိ အေတာင္ပံေတြနဲ႔ ခတ္ၿပီး အားရေတာ့မွ ကမာၻႀကီးဆီကုိပ်ံသြားၾကတယ္။
          ပင္ဒုိးရာဟာ သူ႔ရဲ႕ အျပစ္အတြက္ ငုိေၾကြးေနတယ္။ အဲဒီအခါမွာ အသံေသးေသးတသံက “ ကြ်န္မကုိၾကည့္ပါဦး” လုိ႔ေျပာတယ္။ ပင္ဒုိးရားက အံံ့ၾသၿပီး ေရႊေသတၱာေလးကုိ မ ၿပီးၾကည့္လုိက္တယ္။ ေရႊေသတၱာထဲမွာ သတၱဝါေလးတစ္ေကာင္က်န္ေနတာေတြ႔ရတယ္။ ဒီသတၱဝါက ရုပ္မဆုိးဘူး။ လွပတဲ့မ်က္နွာေလးနဲ႔ သူ႔ကုိယ္မွာ ေရႊေရာင္အလင္းေတြ လႊမ္းၿခံဳထားတယ္။
          အဲဒီသတၱဝါေလးက “မငုိပါနဲ႔ေတာ့။ ကြ်န္မက ရွင္နဲ႔တျခားလူေတြကုိ ကူညီမွာပါ။ ရွင္က ကြ်န္မကုိတျခားသတၱဝါေတြ မႏွိပ္စက္ႏုိ္ငေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးပါ” လုိ႔ေျပာတယ္။
          ပင္ဒုိးရားဟာ အငုိတိတ္သြားၿပီး  အဲဒီသတၱဝါေလးကုိ ေရႊေသတၱာထဲက ထုတ္ယူလုိက္ၿပီး အဲဒီသတၱဝါရဲ႕ နာမည္ကုိ ေမးတယ္။ သူ႔နာမည္က “ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ျဖစ္တယ္” လုိ႔ ေျဖတယ္။ ပင္ဒုိးရာဟာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးကုိ သူ႔ရင္ခြင္ထဲမွာ ေထြးေပြ႔လုိက္တယ္။
          အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး ကမာၻႀကီးဟာ ေျပာင္းလဲသြားတယ္။ ကမာၻေပၚက လူေတြဟာ အၿမဲတန္းေပ်ာ္ရႊင္ေနၿပီး၊ အပူပင္မရွိ ေနခဲ့ၾကတာေတြကုိ ဆုံးရႈံးသြားၾကတယ္။ ယခုအခါမွာ  သူတုိ႔ဟာ မေကာင္းတဲ့ခံစားမႈေတြ ခံစားၾကတတယ္။ အဲဒါကလည္း ပင္ဒုိးရားရဲ႕ ေရႊေသတၱာ ရုပ္ဆုိးတဲ့ သတၱဝါေတြေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ဖက္ကလည္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆုိတဲ့ သတၱဝါေလးက လူေတြကုိ မေကာင္းတဲ့ ဒုကၡေတြ၊ အႏၱရယ္ေတြက လြတ္ကင္းေအာင္ ကူညီလ်က္ရွိတယ္။ အဲဒီေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆုိတဲ့ သတၱဝါကလည္း ပင္ဒုိးရားရဲ႕ ေရႊေသတၱထဲက ထြက္လာတာပဲျဖစ္ပါတယ္။
          ပုံျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲ။
          ဒီပုံျပင္ထဲမွာ ပရုိမိသိရပ္ ဆုိတဲ့ နာမည္ပါတယ္။ သူက ပင္ဒုိးရားရဲ႕ ေယာက္်ား အက္ပိီမိသိရပ္ရဲ႕ အစ္ကုိျဖစ္တယ္။ ပရုိမိသိရပ္ဟာ အုိလမ္းပတ္ေတာင္က နတ္မင္းႀကီးေတြထက္ တန္ခုိးရွိတဲ့ နတ္ဘီလူးျဖစ္တယ္။ အဲဒီနတ္သား ပရုိမိသိရပ္ဟာ လူေတြနဲ႔ မိတ္ေဆြျဖစ္တယ္။ သူဟာ နတ္မင္းႀကီး ဇီးယုဆီက မီးကုိခုိးၿပီး လူေတြကိုေပးလုိ႔ နတ္မင္းႀကီး ဇီးယုက သူ႔ကုိ အရမ္းစိတ္ဆုိးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေစာေစာက ပုံျပင္ထဲမွာ ဇီးယုက ပင္ဒုိးရားေသတၱာကုိ ကမာၻကုိပုိ႔လုိက္တာဟာ လူေတြကုိ ပရုိမိသိရပ္ဆီက မီးကုိလက္ခံလုိ႔ ဒဏ္ခပ္တာျဖစ္တယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။
                                                                             တကၠသုိလ္ေရႊရီဝင္း

No comments:

Post a Comment